“ป๊าขา” ฟ้าอยู่ในอ้อมแขนของปรก ฝนอยู่อ้อมแขนของหวาย เข้ามายังห้องทำงานผู้เป็นพ่อ กว่าที่ทุกคนจะตื่นก็ส่ายเกือบสิบโมง วรากับมุกเข้าบริษัทกันแล้ว
“ว่าไงครับ” วราวางมือจากงานที่ทำ แปลกใจที่วันนี้ลูกสาวไม่วิ่งเข้ามาหาเหมือนอย่างเคย
“ป๊าขา” ฟ้ากับฝนนั่งเหยียดขาบนโซฟา ยังคงเรียกคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน
“ครับ ว่าไงครับ” วราเดินเข้ามาหาลูกสาว นั่งระหว่างทั้งคู่
“ป๊าขา ขาหนู” ฟ้ากับฝนจับขาป้อมๆ ของตัวเอง ใบหน้าเหยเก
“ขาหมู เอ้ย ขาฟ้ากับฝนเป็นอะไรครับ”
“ขาหนูหนัก”
“ขาหนัก? น่าจะปวดขาหรือเปล่าครับ” ลูกสาวยืนขายของตั้งหลายชั่วโมงจะปวดขาก็ไม่แปลก
“นั่งแหยะ หนูเดิงไม่ได้แย้ว”
“ไปหาย่าแบมที่โรงพยาบาลไหมครับ”
“ไม่เอา ไม่หาย่าแบมที่โยงบาง ย่าแบมชอบฉีดยาเด็ก หาย่าแบมที่บ้าง ย่าแบมให้กิงหนม”
“ป๊านวดให้ไหมครับ”
“ป๊าคิดตังค์ไหม”
“ขายคอร์สนวดคืนได้ไหม”
“ไม่ได้ ขายแย้ว ขายเยย ไม่ยับคืง”
“งั้นป๊าเ
