“ได้แย้วๆ เก้าย้อยค่ะ” ฟ้านำเสื้อผ้าของผู้เป็นแม่ที่นำใส่ถุงมาให้ลูกค้า เสื้อผ้าของมุกขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาหลักพันขายแค่หลักร้อย ส่วนตัวที่ราคาหลักหมื่นก็ขายแค่หลักพันเท่านั้น สภาพสินค้าแทบจะเหมือนของมือหนึ่ง เพราะสวมใส่ไปเพียงหนึ่งถึงสองครั้งเท่านั้น
“นี่ค่ะ พี่ให้ทิปด้วยนะ” ลูกค้าใจดีให้ทิปแม่ค้าตัวน้อยอีกหนึ่งร้อยบาท
“ขอบคุงค่ะพี่ฉาว ฉวยแย้วยังใจดีฉุดๆ หนูแถมจุ๊บให้” ฟ้าหอมแก้มลูกค้าสาวเป็นการตอบแทนค่าทิป ฟ้านำเงินที่ได้มาใส่กล่องแบบมีฝาปิด แยกเงินค่าสินค้ากับค่าทิปคนละกล่องตามที่แม่บอกสอน แล้วจดรายการสินค้าพร้อมราคาลงในสมุด เมื่อขายได้ทุกคนก็ต้องมาจดรายการสินค้าที่ขายไปทุกครั้ง
“ของพี่คงฉวยค่ะ พังแปกค่ะ ฉะแกงได้นะคะ” ฝนนำชุดเดรสแบรนด์เนมที่ใส่ถุงแล้วมาให้ลูกค้า
“หนึ่งพันแปดร้อยบาท” เมฆได้ยินน้องแจ้งราคาลูกค้าก็กระซิบบอกให้น้องพูดใหม่
“หนึ่งพังแปดย้อยบาทค่ะ ฉะแก
