กลับมาถึงประเทศไทยสถานที่แรกที่ไปคือวัดที่พายัพอยู่ ฉันยืนอยู่หน้าช่องเก็บอัฐิ มองรูปของเพื่อนที่ส่งรอยยิ้มหล่อเหลา รอยยิ้มที่แสนคิดถึง
“พายัพ... ซนกลับมาแล้ว เป็นแพทย์เฉพาะทางแล้วด้วย ซนเก่งใช่ไหมล่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้กลับมาหาเลย ไม่น้อยใจใช่ไหม” ฉันยื่นมือแตะที่รูปของพายัพ “อยู่ตรงนั้นสบายดีไหมยัพ ซนคิดถึงยัพนะ คิดถึงมาก ๆ เลย นี่ซนไม่ได้ร้องไห้นะแค่ฝุ่นเข้าตา จริง ๆ นะซนพูดจริง ๆ”
ฉันยืนอยู่อย่างนั้นเกือบชั่วโมง ยืนมองรูปของพายัพแล้วก็ร้องไห้ ฉันยังคงรู้สึกเสียใจจนถึงทุกวันนี้ เรื่องบางเรื่องต่อให้อยากลบออกจากความทรงจำแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้ ฉันไม่ได้หมายความว่าอยากลบเรื่องพายัพออกไป ฉันเพียงแค่อยากให้พายัพไม่ตาย อยากให้เขายังอยู่กับฉัน
ทว่ามันเป็นความต้องการที่ไม่สามารถทำได้
การกลับมาแบบเซอร์ไพรส์ทำให้แม่ที่ทำงานอยู่ตกใจกับการปรากฏตัวของฉัน ฉันมาแบบไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้คนแห่มารับ
