กลับมาถึงบ้านฉันเอารถอีกคันของยายขับออกมาหาไป่หลินตามสถานที่นัดหมาย ไป่หลินนัดฉันที่ร้านกาแฟห่างจากบ้านยายจิวประมาณ 10 กิโลเมตร ฉันมาถึงร้านกาแฟไป่หลินยังไม่ถึง ทักถามว่าอยู่ที่ไหนแล้วเขาตอบมาว่าใกล้แล้วอีกสิบนาทีน่าจะถึง ฉันจึงสั่งกาแฟมาดื่มพร้อมกับมองหาโต๊ะมุมดี ๆ จะได้คุยกับเพื่อนสะดวก
เป็นช่วงเวลาที่ฉันตื่นเต้นมากไม่รู้ว่าเพื่อนอยากจะคุยอะไรกับฉัน และไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ไป่หลินหายโกรธฉันบ้างหรือยัง ถ้าเขาหายโกรธก็คงจะดีมาก ๆ เพราะว่าฉันคิดถึงเขามาตลอด อยากคุยกับเขาเหมือนเมื่อก่อน อยากให้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนวันเก่า ๆ
นั่งรอไป่หลินประมาณห้านาที หนุ่มผิวขาวนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ฉันค่อย ๆ เงยหน้ามองใบหน้าของไป่หลิน เขายังคงเหมือนตอนนั้นและดูเหมือนใบหน้าจะเด็กกว่าเดิมด้วย
“สั่งเครื่องดื่มยัง” ฉันเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนเพราะไป่หลินเอาแต่มองหน้าฉัน
“สั่งแล้ว”
“อ่อ” น้ำเส
