{นายครับ} "ฉันได้ยินหมดแล้ว" เจไดตัดบทพลางกดวางสายโดยไม่รอให้ฟิลิกซ์ได้พูดต่อ เขาจัดการรองน้ำใส่กะละมังแล้วยกมาที่ข้างเตียงด้วยท่าทีเก้กัง "เวรกรรมอะไรวะเนี่ย ต้องมาคอยปรนนิบัติคนป่วย... ให้ไปจับปืนลุยงานยังจะง่ายกว่ามานั่งเช็ดตัวให้ใครแบบนี้อีก" เขาบ่นอุบพลางทอดสายตามองใบหน้าซีดเซียวของคนบนเตียง เจไดบิดผ้าขนหนูจนหมาด มือหนาที่คุ้นชินแต่การเหนี่ยวไกปืนค่อยๆลูบไล้ไปตามแขนเรียวอย่างระมัดระวัง “อื้อ..” "อยู่นิ่งๆสิ..." แต่ทว่าทันทีที่สัมผัสความเย็นจากผ้า ร่างเล็กกลับสะดุ้งเฮือก สั่นเทาไปทั้งตัวจนน่าสงสาร ก่อนจะคว้าแขนเขาไว้แน่นแล้วออกแรงกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง "หนาว... กอดหน่อย..." เสียงละเมอแผ่วเบานั้นทำให้คนฟังถึงกับหยุดนิ่ง เจไดขมวดคิ้วมองคนป่วยที่ตอนนี้ซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง พยายามแทรกตัวเข้าหาไออุ่นราวกับลูกแมวตัวน้อยๆ "กอดไว้แบบนี้แล้วจะเช็ดตัวต่อยังไง" เขาพึมพำเสียงเรียบ แต่มื
