17 รักกันมากแค่ไหน

“พวกเธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฉันกับคุณเจไดเราคบกันมาสักพักแล้ว และการแต่งงานครั้งนี้ก็เกิดจากความรัก เราทั้งคู่เต็มใจจะแต่งงานกัน” เธอโกหกหน้าตาย ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าสองคนตรงหน้าไม่มีทางเชื่อคำพูดนี้ง่ายๆ “เหรอ…แต่ตอนม.ปลาย เธอเคยบอกพวกเราว่าเธอชอบพี่หมอ แล้วก็มีสัญญาใจกันไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าเธอเรียนจบจากต่างประเทศเมื่อไหร่ เธอกับพี่หมอศรัณย์จะแต่งงานกัน” เพียงได้ยินชื่อของคนที่เธอเก็บซ่อนไว้ในใจมานานหลายปี หัวใจดวงน้อยก็เหมือนถูกกระชากวูบหนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกที่อก มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ใช่ เธอรักหมอศรัณย์ แล้วจะไปคบกับคุณเจไดตอนไหน พวกเราไม่ใช่เด็กสามขวบนะ จะได้เชื่ออะไรง่ายๆแบบนั้น” เลนติน่าพูดเสริมเสียงเรียบ สายตาที่มองมายังเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและพยายามจับพิรุธทุกอาการ “ผมนึกว่าเจ้าสาวผมหายไปไหน ผมเดินตามหาตั้งนาน” ยังไม่ทันที่เธอจะได้แก้ตัวหรือปฏิเสธอะไร ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเรียบๆก็เดินตรงเข้ามา “คุณตามหาฉันเหรอคะ ฉันกำลังจะกลับเข้าไปในงานพอดี” เธอยิ้มหวานให้เขาพร้อมยกมือขึ้นคล้องแขน แต่เจไดไม่ตอบ มองสำรวจอาการของเธอเงียบๆ “ถ้าพวกเธอไม่เชื่อว่าเราสองคนรักกัน งั้นก็ดูนี่” เบลล่ารวบรวมความกล้า ปล่อยมือจากแขน เปลี่ยนเป็นคล้องคอเขาแน่น พร้อมโน้มลงมาเล็กน้อย เขย่งปลายเท้าขึ้นสูง จากนั้นก็แนบปากอวบอิ่มไปที่แก้มเขาเบาๆ เพื่อพิสูจน์ให้ทั้งสองคนได้เห็นว่าเธอกับเจไดรักกันมากแค่ไหน เจไดยกยิ้ม พร้อมเลื่อนมือหนาขึ้นมากอดรอบเอว “อะไรกันครับ นี่อย่าบอกนะว่าญาติคุณคิดว่าเราสองคนแต่งงานกันปลอมๆ” เขาถามเธอ พลางปรายตาไปมองสองสาวที่ยังยืนจ้องไม่วางตา เบลล่าเงยหน้ามองเขา ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ เหมือนกำลังฟ้องเขากลายๆ “ไม่เป็นไร” เจไดพูดเสียงเรียบ “แค่คำพูด คนอื่นอาจยังไม่เชื่อ งั้นเราคงต้องพิสูจน์กันอีกรอบ” พูดจบ มือหนาก็เลื่อนขึ้นมาช้าๆ ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าสบตาเขา สายตาคมก้มมองลงมา ก่อนจะไล่ต่ำลงไปหยุดที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ และนิ่งอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง เหมือนกำลังตัดสินใจ เขากลืนน้ำลายลงคอช้าๆ เบลล่ารู้ทันทีว่าเขากำลังจะทำอะไร หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเผลอเม้มริมฝีปากเบาๆ ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว และแล้วก็เป็นอย่างที่คิด ร่างสูงเอียงหน้าเล็กน้อย แล้วโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่อ่อนๆเป่ารดหน้าเธอ เพียงไม่กี่อึดใจปากหยักก็แนบลงมาทาบทับที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง เบลล่าใจสั่นหลับตาแน่น ปล่อยให้เขาจูบอยู่แบบนั้น เพราะกลัวโซเฟียกับวาเลนติน่าไม่เชื่อ “อุ้ย…” เสียงอุทานของทั้งสองคนดังเข้ามาในโสตประสาท เบลล่าได้ยินแต่ก็ยังปล่อยให้เขาฉวยโอกาสจูบต่อ “ไปเถอะ โซเฟีย” ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงเดินกระแทกออก ตึก ตึก ตึก เสียงเงียบไปแล้วแต่เขาไม่ยอมหยุด เบลล่าลืมตาขึ้นมอง ยังเห็นว่าเขาเคลิ้มกับจูบนั้นอยู่เลย แถมยังกอดเอวเธอแน่นอีก “อื้อ…” เธอร้องท้วงในลำคอ พร้อมมือเล็กที่ทุบอกเขาไม่แรงนัก เจไดเหมือนเพิ่งรู้ตัว เขาจึงผละออก แต่ใบหน้าของทั้งสองคนยังอยู่ใกล้กันมาก ลมหายใจอุ่นร้อนยังเป่ารดกันอยู่เลย “พอได้แล้ว สองคนนั้นไปตั้งนานแล้ว” เธอมองค้อนเขานิดหน่อย รู้สึกว่าเขาฉวยโอกาส ทั้งที่สองคนนั้นไปแล้วแท้ๆ “อย่าทำหน้าแบบนั้นครับ คุณเป็นคนเริ่มก่อนเอง เมื่อกี้คุณยังทำตาอ้อนวอนให้ผมช่วยอยู่เลย” “แต่คุณก็ไม่น่าทำเกินกว่าเหตุ จูบแค่เบาๆ ก็พอแล้วไหม นี่เล่นเอาฉันแสบปากไปหมด ไม่เรียกว่าฉวยโอกาสแล้วจะเรียกว่าอะไร” เธอเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ “เรียกว่าสิ่งที่ควรทำ เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย ผมจะทำอะไรกับคุณก็เป็นสิทธิ์ของผม” “นี่คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า” พอเขาพูดแบบนี้เธอก็เริ่มหวั่นขึ้นมา สิ่งที่ตั้งใจไว้เรื่องขอบเขตมันจะคุมได้จริงรึเปล่า สำหรับคนหื่นแบบเขา “เจไดคะ” และในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเถียงกันไปมา ก็มีสาวสวยหุ่นนางแบบเดินเข้ามาทักทาย “โรส…คุณมาด้วยเหรอครับ ทำไมผมไม่เห็น” พอผู้หญิงที่ชื่อโรสเดินมาถึง มือที่กอดเอวเธอเมื่อครู่ก็คลายออกทันที แล้วหันไปสนใจสาวสวยผู้มาใหม่ “ก็ต้องมาสิคะ โรสต้องมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณอยู่แล้ว ยินดีด้วยนะคะ ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณจะตัดสินใจแต่งงานเร็วขนาดนี้” โรสพูดต่อพร้อมรอยยิ้มสวย ดวงตาเป็นประกาย แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้บรรยากาศแปลกไปเล็กน้อย สายตาของเธอเลื่อนมาหยุดที่เบลล่าเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับไปมองเจไดเหมือนเดิม เจไดยกยิ้มบาง รับคำพูดนั้น “ขอบคุณครับ” น้ำเสียงสุภาพ แต่สิ่งที่ทำให้เบลล่ารู้สึกตะหงิดคือ มือของโรสที่เกี่ยวแขนเขาอย่างใกล้ชิดสนิทสนมเกินปกติ เบลล่ายืนเงียบ มองภาพตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร โรสขยับเข้ามาใกล้เจไดอีกนิด จนส่วนโค้งเว้าของเธอแนบกับลำตัวเขา “แล้วนี่ คุณจะไม่แนะนำภรรยาให้โรสได้รู้จักหน่อยเหรอคะ” เธอเอ่ยเสียงหวาน พร้อมมองสบตากับเบลล่าอย่างไม่เกรงกลัว ไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา เจไดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เขาหันกลับมามองเบลล่าเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “นี่เบลล่า ภรรยาผม ส่วนนี่คุณโรส” เขาแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน โรสยิ้มบางทันที “สวัสดีค่ะคุณเบลล่า ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ต่อไปนี้เราคงต้องเจอกันบ่อยๆ” โรสพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงนัยบางอย่างอย่างในนั้นด้วย