20 ดื่มชา

พอทำอะไรเสร็จสรรพ เธอก็รู้สึกคอแห้ง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชุดน้ำชา ปากเล็กก็ยิ้มบาง “ไหน ลองชิมดูซิ ว่าชาตระกูลคาร์เนอร์จะอร่อยแค่ไหนกัน” เธอนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ ขาเรียวยกไขว่ห้างอย่างตั้งใจ ชาถูกรินลงแก้วใบเล็ก พร้อมไอร้อนที่ลอยขึ้นมาเพียงบางเบา เบลล่าไม่รอช้า รีบยกขึ้นดื่มอย่างไม่คิดอะไร อึก.. “อื้ม หอมดีเหมือนกันแฮะ น่าจะเป็นชาชั้นดี อีกแก้วแล้วกัน” เธอรินดื่มอีกสองสามอึกจนพอใจ ลิ้นเล็กปาดเลียตามริมฝีปากในแก้วสุดท้าย ก่อนเดินใส่ชุดคลุมเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวสักหน่อย @อีกด้าน เคาน์เตอร์บาร์ เจไดปิดประตูห้องนอนลงเบาๆ แล้วเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองอีก เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ซึ่งตั้งอยู่ติดกระจกบานใหญ่ มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนทอดยาวอยู่ด้านล่าง แสงไฟระยิบระยับเหมือนทุกอย่างยังคงเคลื่อนไหวตามปกติ ต่างจากความรู้สึกของเขาในตอนนี้ มือหนาหยิบขวดเครื่องดื่มขึ้นมาอย่างเคยชิน รินของเหลวสีอำพันลงในแก้ว ก่อนจะยกขึ้นหมุนเบาๆอยู่ในมือ สายตาไม่ได้โฟกัสที่มันจริงจังนัก เหมือนความคิดกำลังลอยไปไกล คำพูดของพ่อตาผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ “ยังไงซะ ก็รีบมีหลานให้พ่อเร็วๆนะเจได สองตระกูลจะได้เหนียวแน่นขึ้น และอีกอย่าง ลูกคือโซ่ทองคล้องใจที่จะผูกทั้งสองคนไว้ด้วยกัน” เขายืนฟังในตอนนั้น พร้อมตอบรับไปตามมารยาท “ครับคุณพ่อ” แต่ดูเหมือนบทสนทนาจะยังไม่จบ “อ้อ ยังมีอีกเรื่อง” น้ำเสียงที่ลดลงเล็กน้อย ทำให้เขาต้องเอนตัวเข้าไปฟัง “การดื่มน้ำชาก่อนเข้าห้องหอ มันสำคัญนะ ยังไงลูกสองคนก็ต้องดื่มมันให้ได้” ตอนนั้นเขาก็แค่พยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก จนกระทั่งประโยคสุดท้าย เซบัสเตียนพ่อของเธอโน้มเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเขา เบากว่าทุกประโยคก่อนหน้า “พ่อแอบใส่ยาบำรุงไว้แล้ว ทำยังไงก็ได้ ให้เบลล่าดื่มให้ได้ เข้าใจไหม” เขานิ่งไปซักพักก่อนที่มุมปากจะยกยิ้ม แต่แทบไม่มีใครสังเกตเห็นความพอใจนั้น ก่อนจะตอบกลับไปเหมือนเดิม “ครับคุณพ่อ” เจไดหลุดหัวเราะ “หึ”เบาๆในลำคอ ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วเบาๆ อย่างใช้ความคิด “เล่นใหญ่กันจริงๆ” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม รสเข้มของแอลกอฮอล์ไหลผ่านลงคอ แต่ไม่ได้ช่วยให้ความคิดในหัวเบาลงเลยสักนิด ภาพของเธอเมื่อครู่ยังชัดอยู่ในหัว แผ่นหลังขาวเนียนใต้แสงไฟสลัว จังหวะที่เขาเกลี่ยผมออกให้ แล้วก็สัมผัสแผ่วเบาที่ต้นคอ มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่กลับติดอยู่ในความรู้สึกมากกว่าที่คิด เขาวางแก้วลงช้าๆ แล้วเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ สายตามองออกไปด้านนอกเหมือนเดิม “แค่หลังยังขาวขนาดนี้ ส่วนอื่นหละจะขาวขนาดไหน” เขาพึมพำอย่างอารมณ์ดี พร้อมหลับตาลงเบาๆ คิดแค่นั้นก็ทำให้ลูกชายเขาปวดหนึบ เริ่มแข็งตัวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ป่านนี้เธอจะดื่มชานั่นรึยัง เขาแทบอดใจรอไม่ไหว กระดกเหล้าเข้มๆขึ้นดื่มย้อมใจ รอรับความฟินของคืนเข้าหอได้เลย @เบลล่า แกร๊ก! เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างบางในชุดคลุมผ้าบางเบา เส้นผมเปียกหมาดแนบแผ่นหลัง ไล่หยดน้ำลงมาตามแนวผิวเนียน เธอก้าวออกมาอย่างระวัง สายตาไล่มองไปรอบห้องโดยอัตโนมัติ ซ้าย…ขวา… เงียบสนิท ไม่มีใครอยู่ เบลล่าผ่อนลมหายใจออกมาทันทีอย่างไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าเขาจะกลับเข้ามาในห้องแล้ว “ไปนอนที่อื่นยิ่งดี ” เสียงพึมพำหลุดออกมาแผ่วเบา ในใจก็แอบหวังว่าเขาจะไม่กลับเข้ามา อย่างน้อยคืนนี้ เธออยากมีพื้นที่ของตัวเองบ้าง ไม่ต้องนอนเบียดเสียดกับคนที่เพิ่งกลายมาเป็นสามีแบบไม่เต็มใจ คิดแบบนั้นแล้วเธอก็หมุนตัว เดินไปทางห้องแต่งตัวอย่างสบายอารมณ์ขึ้น แอ้ด… ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเปิดออก แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอถึงกับนิ่งไปทันที เสื้อผ้าที่แขวนเรียงอยู่ด้านใน ไม่มีชุดไหนดู ปกติเลยสักชุด ลูกไม้สีดำบางเฉียบ ผ้าซีทรูที่แทบไม่ช่วยปกปิดอะไร ดีไซน์แต่ละตัวชวนให้คนมองเข้าใจไปไกล ว่านี่มันคือชุดนอนไม่ได้นอน “อะไรกันเนี่ย นี่มันชุดดาวยั่วรึไง จะให้ฉันใส่ไปยั่วนายนั่นรึไง ” เธอหลุดอุทานออกมาเสียงดังอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนปิดตู้กลับไว้เหมือนเดิม เธอยืนพิงตู้ไว้ซักพัก ไม่รู้ว่านี่เป็นฝีมือใคร “แม่เหรอ หรือว่าแม่เขา ”แต่แล้วเธอก็ต้องเปิดตู้อีกครั้ง ก็ในเมื่อมันไม่มีอะไรใส่ มือเรียวเอื้อมไปจับตัวหนึ่งขึ้นมาดู ก่อนจะรีบปล่อยเหมือนมันร้อน “ใครมันจะไปใส่ชุดแบบนี้กัน” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอไล่เปิดดูทีละชุด หวังลึกๆว่ามันจะมีอะไรที่ธรรมดากว่านี้ซ่อนอยู่บ้าง แต่เปล่าเลย ไม่ว่าจะหยิบตัวไหนขึ้นมา ก็ยังคงเป็นแนวเดียวกันทั้งหมด ราวกับถูกตั้งใจเลือกมาเพื่อจุดประสงค์เดียว เบลล่ายืนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างไม่มีทางเลือก สุดท้ายมือเล็กก็เอื้อมไปหยิบชุดหนึ่งออกมาอย่างจำใจ สายตากวาดมองมันอีกครั้งเหมือนยังทำใจไม่ได้ “ใส่ก็ได้ว่ะ ยังไงซะ เราก็ต้องห่มผ้าอยู่ดี” เธอพูดอย่างตัดใจ แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งขัดใจ ทั้งไม่คุ้นเคย แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว “อากาศในห้องแต่งตัวก็ร้อน วูบวาบไปหมดเลย หรือว่าเราจะไม่สบาย ” มือเล็กแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ เช็กดูว่ามีไข้รึเปล่า