เช้าตรู่ของวันใหม่ที่เชียงใหม่... แสงแดดอ่อนๆ เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า นกกระจิบส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วรับอรุณ บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ แต่ทว่ามีความเคลื่อนไหวบางอย่างที่แปลกไป เมลดาในชุดทะมัดทะแมงลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมาจากชั้นบนอย่างทุลักทุเล พยายามจะให้เกิดเสียงเบาที่สุดเพราะกลัวแม่ตื่น แต่พอลงมาถึงชานพักบันได เธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างท้วมของหญิงสูงวัยยืนรออยู่แล้ว
แม่จันทร์ที่ตื่นมาเตรียมของใส่บาตรตั้งแต่เช้ามืด หันมามองลูกสาวพร้อมกับรอยยิ้มรู้ทัน ราวกับอ่านใจลูกออกทะลุปรุโปร่ง "ทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ..."
เมลดาเม้มปากแน่น วางกระเป๋าลงแล้วเดินเข้าไปกอดเอวแม่หลวมๆ ซบหน้าลงกับไหล่อุ่นอย่างออดอ้อน "แม่จ๋า... เมลขอโทษนะ เมลจะไปหาคุณอลัน"
แทนที่จะตกใจหรือห้ามปราม แม่จันทร์กลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยกมือลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู "แม่กะไว้แล้วเชียว... เห็นเราเดินวนไปวนมาหลายวัน ไม่หลับไม่นอน..." "ไปเ
