รถลีมูซีนสีดำสนิทแล่นผ่านถนนสายหลักของมหานครลอนดอนยามค่ำคืน แสงไฟจากอาคารบ้านเรือนและสถานที่สำคัญต่างๆ ส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชรที่ประดับอยู่บนผืนกำมะหยี่สีดำ แต่วิวทิวทัศน์ที่งดงามเหล่านั้นกลับไม่ได้อยู่ในความสนใจของคนสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลังเลยแม้แต่น้อย
ภายในห้องโดยสารที่ถูกกั้นฉากให้เป็นพื้นที่ส่วนตัว อลันรวบเอวบางของเมลดาเข้ามาแนบชิด จมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นของภรรยาไม่ห่าง มือหนาลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นชุดราตรีกำมะหยี่สีแดงอย่างหลงใหล
"แด๊ดดี้... อื้อ... เดี๋ยวคนขับรถได้ยิน" เมลดาครางประท้วงเบาๆ เมื่อเขาขบเม้มติ่งหูเธอเล่น
"ไม่เห็นเป็นไร..." อลันกระซิบเสียงพร่า
"แด๊ดดี้สั่งให้เขาขับวนรอบเมืองสักสามรอบดีมั้ย จะได้ฟัดหนูในรถให้หนำใจก่อนถึงโรงแรม"
"บ้า! ไม่เอานะคะ เมลหิวแล้ว"
"หิวข้าว... หรือหิวแด๊ดดี้ครับ?"
"หิวแด๊ดดี้ค่ะ..."
...
