ฟันพี่แล้วทิ้ง ใครจะไปยอม

ภายในห้องพักโรงแรมห้าดาวในตัวเมืองเชียงใหม่ หัสดีมองหญิงสาวที่หลับมาสักพักใหญ่แล้ว “บุษ พี่สาวบุษโทรมาหลายรอบแล้วให้พี่รับให้ไหม” เขาเรียกเมื่อเห็นเธอขยับตัวทำท่าจะตื่น บุษบาลืมตาแล้วทำหน้างงก่อนจะตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ “กี่โมงแล้วคะ” “จะบ่ายสองแล้วครับ บุษหลับไปตั้งนานแน่ะ” หัสดีพูดแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเธอขัดขึ้น “พอแล้วค่ะ ป่านนี้พี่มาศเป็นห่วงแล้ว” เธอลุกขึ้นจากที่นอน ฉวยโทรศัพท์สมาร์ตโฟนมาดู เสียงเรียกเข้าเงียบไปครู่หนึ่งแล้วแต่ มัทรีคงจะโทรมาใหม่อีกไม่นาน ป่านนี้พี่สาวคงห่วงเธอน่าดูเพราะหญิงสาวลืมว่าจะโทรหามัทรีตั้งแต่มาถึงเชียงใหม่ และจริงดังคาด ในนาทีต่อมาสายเรียกเข้าจากมัทรีก็ดังขึ้นอีก คราวนี้บุษบากดรับทันทีหลังจากที่ผูกปมเชือกเสื้อคลุมที่สวมอยู่ให้แน่นหนาขึ้น “ค่ะพี่มาศ พอดีโทรศัพท์บุษแบตหมดค่ะเพิ่งชาร์จเสร็จ ขอโทษที่ไม่ได้โทรหานะคะ” ฝ่ายมัทรีที่มาถึงเชียงใหม่ในตอนสิบสี่นาฬิกา หญิงสาวโทรหาบุษบาติดในตอนนั้นเอง “บุษอยู่ที่ไหนตอนนี้” “พี่มาศมาถึงรึยังคะ” เสียงบุษบาอู้อี้จนเธอขมวดคิ้ว หรือว่าน้องสาวไม่สบาย “มาถึงแล้ว พี่เช็กอินที่โรงแรมแล้วจะออกไปแก้บนที่พระธาตุ ดอยคำเลย บุษจะไปไหม” “ไปค่ะ เราไปเจอกันที่นั่นเลยก็ได้นะคะตอนนี้บุษอยู่บ้านเพื่อน” “โอเคจ้ะ” มัทรีวางสายไปแล้ว บุษบาลอบถอนใจโล่งอกที่พี่สาวไม่สงสัยอะไร เธอเงยหน้ามองหัสดีตาขุ่น “ทีหลังคุณอย่าทำแบบนี้อีกนะ” นายแพทย์หนุ่มขมวดคิ้ว ทำแบบไหนที่เธอหมายถึง เขาเองก็ทำอะไรไปตั้งเยอะแยะ “หมายถึงอะไร เรื่องที่พี่ไม่ได้ปลุกบุษเร็วกว่านี้ หรือเรื่องที่พี่จองโรงแรมแล้วไม่ให้บุษเลือกก่อน” เขาเลิกคิ้วถาม “ไม่ใช่ค่ะ หมายถึงว่าอย่ามาล่วงเกินบุษแบบนี้อีก เราไม่ได้ เป็น...” เธอแทบจะร้องกรี๊ดแต่ต้องเงียบเมื่อเขาดุทันควัน “ถ้าพูดอีกคำเดียวว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่จะทำให้ทุกคนรู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน” หัสดีมองเธออย่างหงุดหงิดก่อนจะถามเธอตรงๆ “พี่ถามจริงๆ เถอะ บุษเป็นอะไรไปกลับมาถึงไทยบุษก็ไม่ติดต่อพี่ เมลไม่ตอบเบอร์โทรที่ให้ไว้ก็ผิด ก็เราตกลงจะคบกันไม่ใช่เหรอตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นบุษก็ดูว่าชอบพี่ เราสองคนชอบพอกันหรือว่า พี่เข้าใจอะไรผิด แล้วพอมาเจอกันบุษก็ทำเหมือนพี่เป็นผัวเก็บ บอกใครไม่ได้” บุษบาเม้มปากแน่นเมื่อคิดถึงเรื่องที่ญี่ปุ่น ใช่... เขาพูดไม่ผิดเลย เธอชอบเขานั่นเรื่องจริงแต่ที่เขาบอกว่าชอบเธอมันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ... “เรื่องที่ญี่ปุ่นก็คือเรื่องที่นั่น มันไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ไทยค่ะ” เธอเมินหน้าหนีหันไปมองผนังของห้องพัก ซึ่งเป็นกระจกใส ทั้งบานเห็นวิวของเมืองเชียงใหม่แบบไม่มีอะไรปิดบังสายตา เห็นวิวภายนอกเป็นดอยสุเทพอยู่ไม่ห่าง แต่ในยามนี้เธอไม่มีแก่ใจจะชื่นชม ความงามใดๆ ทั้งสิ้น “ทำไมจะไม่เกี่ยวในเมื่อเราสองคนเกินเลยไปขนาดนี้ บุษจะทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง พี่ไม่ยอมหรอกนะถ้าบุษจะฟันพี่แล้วทิ้ง” ชายหนุ่มเป็นฝ่ายไม่ยินยอม เขากำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ว่าบุษบาได้เขาแล้วก็ทิ้งขว้างแบบไม่คิดจะไยดี เมียเขาทั้งคนจะยอมได้อย่างไร “แล้วพี่จะเอายังไง” เธอตวัดสายตามองด้วยความโมโห ใครกันแน่ที่ตั้งใจจะฟันแล้วทิ้ง “เอาบุษนั่นล่ะ” เขาตอบหน้าตาเฉยมองเธอที่กำลังหน้าแดงไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรืออาย หรืออาจจะทั้งสองอย่าง “วันนี้บุษก็ยอมพี่ไปแล้วไง และมันต้องจบค่ะ” เธอเสียงแข็งหน้าร้อนยามที่ต้องพูดเรื่องนี้ตรงๆ แต่เขาก็ได้ในสิ่งที่ต้องการไปแล้วจริงๆ ไม่ว่าจะเซ็กซ์ตอนเช้ามืดบนรถไฟหรือ ในห้องนี้อีกเกือบครึ่งวัน “ไม่พอ บุษจะไม่อยากให้ใครรู้พี่ก็ไม่ว่า แต่บุษต้องคบกับพี่เหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกันที่ญี่ปุ่น” “อะไรนะ พี่หัสบ้าไปแล้วเหรอคะ” เธอโวยวาย “บุษคิดยังไงล่ะ คิดว่าพี่ลงทุนตั้งหลายสิบล้านทำรพ.สัตว์เพราะแค่อยากทำเหรอ” และใช่... เขาใช้สิ่งนี้เป็นสะพานเข้าหาเธอและครอบครัว บังคับกลายๆ ให้เธอยอมติดต่อกับเขาแบบที่ครอบครัวรับรู้และยอมรับ เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่ บุษบานิ่งอึ้ง เธอกัดริมฝีปากจนมันชาตราบจนเขาดันตัวเธอให้เข้าห้องน้ำ “ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมากินข้าว วันนี้เรายังไม่ได้กินข้าว กันเลย แล้วพี่จะได้พาบุษไปเจอพี่สาวป่านนี้เป็นห่วงแย่แล้ว” สองชั่วโมงต่อมามัทรีพบน้องสาวที่วัดพระธาตุดอยคำ แถมด้วยอีกคนคือหัสดี เธอนิ่วหน้าเพราะคิดว่าหัสดีไม่ได้มาด้วยในทริปนี้แล้ว จากที่ตอนแรกรามบอกว่าเพื่อนเขาจะไปด้วยกัน “มาด้วยกันได้ยังไงคะสองคนนี้” เธอถามตรงๆ “บังเอิญเจอกันบนรถไฟค่ะ พอดีเราจองตั๋วขบวนเดียวกัน” บุษบารีบตอบ มัทรีพยักหน้า “แล้วก็เลยมาด้วยกันตั้งแต่ลงรถไฟเหรอคะพี่หมอหัส” “เปล่าค่ะ เราต่างคนต่างไป แยกกันตั้งแต่ลงรถไฟเลย” บุษบารีบปฏิเสธทันทีทำให้หัสดีหน้าตึงจนสังเกตได้ “แล้วบุษกับเพื่อนพี่มาที่นี่ด้วยกันได้ยังไง” รามเป็นฝ่ายถามบ้าง “มาเจอกันที่ตีนดอยเพื่อนน้องบุษมาส่ง พี่เลยรับน้องเขาขึ้นมาด้วยกันเพราะเพื่อนบุษรีบไปต่อ ใช่ไหมครับ” หัสดีตอบแทนแล้วหันมาถามบุษบาเป็นเชิงให้เธอยืนยัน ซึ่งหญิงสาวพยักหน้าทันที “ว่าแต่ทำไมรีบมาไหว้ล่ะ ไม่พักก่อนสักวันสองวัน” หัสดีเบี่ยงเบนความสนใจ “อ๋อ พรุ่งนี้พวกเราจะไปเที่ยวที่เชียงดาวน่ะ จองบ้านพักหลังใหญ่ไว้ก็เลยมาที่นี่ก่อน จะได้ไม่ต้องพะวงกัน ว่าแต่นายจะไปด้วยกัน ใช่ไหม” รามถาม “ไปสิ เดี๋ยวฉันช่วยออกค่าบ้านพักให้เอง” หัสดีตอบ “ขอบคุณค่ะพี่หัสที่ให้น้องสาวมาศติดรถขึ้นมา งั้นเราไปไหว้พระกันเถอะบุษ พี่ว่ามาคราวนี้บุษอธิษฐานขอแฟนดีๆ สักคนก็ดีนะ รู้ไหมท่านศักดิ์สิทธิ์ม้ากมาก” มัทรีขอบคุณเพื่อนสามีแล้วคุยกับน้องสาว สองพี่น้องเดินนำหน้าคุยกันกะหนุงกะหนิง รามเหลือบตามองเพื่อนแต่ไม่พูดอะไรแล้วเดินตามสองสาวไป 'อธิษฐานขอแฟน ขอทำไมผัวยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน' หัสดีฮึดฮัดแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินตามทุกคนไปอย่างเซ็งๆ