เกมกินวิบาก

ธิติตั้งใจจะมาร้านสะดวกซื้อ แต่เจอซินเธียรุ่นน้องปีสองภาควิชาเดียวกันที่ลานจอดรถ เธอขอติดรถมาด้วยและบังเอิญว่า ร้านสะดวกซื้อดังกล่าวอยู่ติดกับร้านชุดว่ายน้ำ เขามองเห็นสองสาวจากด้านนอกจึงตั้งใจจะชวนกลับไปด้วยกัน แต่ว่าตัวซินเธียเองเป็นคนประเภทที่ยิ่งอยู่ด้วยนานเขายิ่งรู้สึกปวดหูเพราะพูดไม่หยุด ชายหนุ่มจึงคิดจะปลีกตัวกลับโดยอ้างเรื่องที่พัชชาจะต้องถ่ายทำคลิป เพื่อทำคอนเทนต์ลงในโซเชียลของตัวเองอ้างให้สองสาวเพื่อนของพัชชารีบกลับด้วยกัน “อะ... อ้าว พี่แบงค์คะ เดี๋ยวสิ” ซินเธียอ้าปากค้าง ที่จู่ๆ ก็ถูกทิ้งอยู่ในร้านโดยมีปราณชนกและกนธิชาขึ้นรถไปกับธิติแบบงงๆ แทนเธอ “พี่แบงค์รู้เรื่องพายจะถ่ายรูปด้วยเหรอคะ” กนธิชาอดใจ ไม่ไหวจึงถามตรงๆ ในรถหลังจากที่ธิติขับออกมาจากหน้าร้านเสื้อผ้านั้นพอสมควร “รู้สิ พายวานพี่ถ่ายให้เอง” พัชชาเห็นว่าธิติรับหน้าที่ ตากล้องตั้งแต่เช้า เธอจึงมาวานธิติให้อยู่ช่วยงานเธอต่ออีกนิดเพราะเห็นว่ารุ่นพี่หนุ่มจะยังอยู่พัทยาต่ออยู่แล้ว “แต่ถึงยังไงเราก็ไม่น่าจะรีบถึงขนาดทิ้งพี่ซินไว้ในร้านแบบนั้นนะคะ” ปราณชนกส่งเสียงท้วงจากเบาะหลัง ธิติเหลือบตามองสาวรุ่นน้อง คนที่ทำหน้าเหวี่ยงเหมือนเป็นคนที่ถูกทิ้งเสียเองอย่างนั้น “ทิ้งอะไร ยายนั่นเดินพัทยาจนปรุ หลับตาเดินยังไม่หลงทางเลย” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร เขาใช้มือหนึ่งกดต่อสาย โทรออกจากหน้าจอแอลซีดีในรถยนต์หาจอม “ว่า...” ปลายสายรับแล้วทักด้วยคำสั้นๆ “นายไปรับซินที ตอนนี้อยู่ที่ร้านเสื้อติดกับมินิมาร์ทพัทยากลาง ออกมาเลยนะจอม” “ครับเฮีย” จิรกรตอบมาสั้นๆ แล้วตัดสายไป เย็นนั้นพวกเธอสามคนถ่ายทำทั้งภาพนิ่งและคลิปวิดีโอโดยมีพัชชาเป็นตัวหลัก เนื่องจากเป็นเจ้าของรายการและมีเพื่อนสาวสองคนเป็นแขกรับเชิญ ในคลิปเป็นการที่สาวสามคนสวมบิคีนีเต้นประกอบเพลงแบบน่ารัก มีธิติเป็นตากล้องเพียงคนเดียว การถ่ายทำเริ่มไปได้เกือบชั่วโมงพัชชาก็พอใจกับคลิปเต้น จากนั้นเธอจึงเปลี่ยนเป็นการถ่ายภาพนิ่งเก็บไว้ ปราณชนกเริ่มขยับตัวบีบแข้งบีบขาผิดกับเพื่อนที่ยังดูสนุกอยู่ “น้องปรางไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเหรอ” ธิติถามขณะที่เขามาจัดท่าทางการโพสให้พวกเธอ “ค่ะ” ปราณชนกยอมรับเสียงอ่อย เธอไม่ชอบกิจกรรมกลางแจ้งแต่ไหนแต่ไร การถ่ายทำเริ่มทำต่อจากนั้นไม่ได้ไม่นาน เสียงเอะอะก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของอาทิตย์และอคิน “ทำอะไรกันน่ะ สาวๆ ยังไม่กลับกรุงเทพฯ กันเหรอ” อาทิตย์ถามไม่เจาะจงคนตอบ ทำให้กนธิชาเป็นคนตอบแทนเพื่อน “ยังค่ะ ไหน ๆ ก็มาแล้วเราเลยอยากอยู่ต่อกันอีกคืน นี่ กอหญ้าก็นึกว่าพี่ทิตย์จะไม่มาดูน้อง ๆ ซะแล้ว” “แหม... พี่ติดงานเมื่อเช้า แต่ยังไงก็ต้องมาครับ” “เอ้า ไอ้ทิตย์มึงถ่ายต่อที” ธิติได้โอกาสโยนกล้องราคาหลักแสนในมือให้อาทิตย์ที่รับได้พอดี “ไม่เป็นไรค่ะพี่แบงค์ กอหญ้ากับปรางเหนื่อยแล้วพายว่าพอแล้วเหมือนกัน” พัชชารีบพูดต่อ “ยังไงก็ขอบคุณพี่ๆ มากนะคะ” “แต่เรายังถ่ายไม่จบเลย เราอยากไปที่ชายหาด พี่อามไปถ่ายให้กอหญ้าทีนะคะ ส่วนปรางนั่งพักต่อก็ได้ เดี๋ยวค่อยไปกินข้าวเย็นกัน” กนธิชารวบรัดตัดความลากแขนอคินออกไป ส่วนปราณชนกก็ขอตัวไปทำธุระ “เราไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ พายถ่ายต่อก็ได้นี่ ไหนว่ามีรีวิว สกินแคร์ไง” “อ๋อ เออใช่” พัชชาทำท่านึกได้แต่เธอปรายตามองอาทิตย์อย่างไม่ชอบใจ “ปรางจะไปเข้าห้องน้ำก็ไปเถอะ ขอบใจมากนะวันนี้” ปราณชนกไม่ได้เข้าห้องน้ำที่ชั้นล่างของโรงแรม เธอกดลิฟต์ตั้งใจว่าจะขึ้นห้องพัก ในขณะที่กำลังกดปิดประตูลิฟต์ก็มีเสียงเรียกไว้ “รอพี่ด้วยปราง” ธิติวิ่งมาท่าทางกระหืดกระหอบ เธอกดลิฟต์ให้รออย่างแปลกใจว่าเขาจะไปไหนแล้ววิ่งเพื่ออะไร “วิ่งมาทำไมคะพี่แบงค์” “พี่จะขึ้นห้องเหมือนกัน เราพักชั้นไหน” เขาถามและมองดูที่แผงควบคุม “ชั้นสิบห้าเหรอ ชั้นเดียวกับพี่เลย” ชายหนุ่มแบมือให้ดูคีย์การ์ดซึ่งมีเลขห้องแปะหราเมื่อเห็นว่าสาวรุ่นน้องทำท่าไม่เชื่อถือ “อ้อ... ค่ะ ปรางยังไม่ได้ว่าอะไร” “ค่ำนี้ลงมากินข้าวด้วยกัน พี่เลี้ยงเองสั่งอาหารทะเลไว้เยอะเลย” เขาเปลี่ยนเรื่อง “ยังไม่ได้ถามเพื่อนเลยค่ะว่าจะกินอะไรกัน เดี๋ยวโทรหาเพื่อนก่อนนะคะ” เธอทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ออกมาแต่ธิติรีบห้ามไว้ “พี่ชวนเพื่อนเราสองคนแล้ว นอกจากเพื่อนเราก็มีเพื่อนพี่อีกหลายคน มากินด้วยกันเยอะๆ สนุกดี พี่จองโต๊ะไว้แล้วที่ริมสระน้ำครับ เริ่มทุ่มหนึ่ง” “อ๋อ งั้นก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวตอนหนึ่งทุ่มเจอกันข้างล่างนะคะ ชอบคุณค่ะปรางขอตัวก่อน” ปราณชนกรับปาก เธอออกจากลิฟต์เดินลิ่วๆ แอบชำเลืองมองด้านหลังเห็นธิติเดินแยกไปอีกทางก็เป่าปากอย่างโล่งใจที่เขาไม่ตามมา นักศึกษาสาวปีหนึ่งทำธุระส่วนตัวในห้องพัก แอร์เย็นๆ ในห้องทำให้เธอเผลอหลับไปงีบตื่นมาเห็นฟ้าเริ่มมืดจึงตกใจ รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปด้านล่างทันที เพราะคิดว่าทุกคนคงลงไปพร้อมกันหมดแล้ว แต่กลับพบธิตินั่งหน้าเครียดอยู่คนเดียวที่โต๊ะริมสระ “อ้าว ไหนพี่ว่าชวนเพื่อนปรางมาหมดแล้วไงคะ” เธอทำท่าโวยวาย กดโทรศัพท์ต่อสายหาเพื่อนแต่ไม่มีใครรับสักคน “พี่โทรหาทุกคนแล้ว ไม่มีใครรับสายเลย ไม่รู้ไปถ่ายงานกันที่ไหน” ธิติเองก็เริ่มหงุดหงิด เขาสั่งอาหารทะเลมาเรียกได้ว่าแทบจะเหมาจากแม่ค้า แต่ไม่มีใครอยู่กินสักคนพวกมันไปถ่ายรูป หรือไปทำอะไรกัน พ่อแม่รุ่นน้องจะมาเอาเรื่องเอาราวรึเปล่า ไอ้พวกนี้อยู่ดีๆ หาเรื่องใส่ตัวกันทำไม ปราณชนกเริ่มคิดว่าเพื่อนๆ หายไปไหน “แล้วเพื่อนพี่ก็หายกันไปด้วยเหรอคะ” ธิติพยักหน้า “พี่เช็กดูแล้วไม่มีใครไปไหนนอกโรงแรม ไม่มีใครเอาเรือออกทะเลไป ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกเรานั่งลงช่วยพี่กินเถอะ” ไม่อยากบอกว่าเขาเช็กไปถึงสถานีตำรวจกับโรงพยาบาลแล้วด้วยซ้ำ เผื่อมีคดีรับแจ้งว่ามีหนุ่มหื่นกามถูกฟาดหัวแตกจนต้องเข้าโรงพยาบาลเย็บร้อยเข็มกัน “หมดนี่เลยเหรอคะ” เธอชี้ไปที่อาหารสิบกว่ารายการบนโต๊ะอาหารขนาดสิบที่นั่ง ได้โปรดเถอะ... อย่าใช้คำว่ากินเลยจะดีกว่า แล้วเขาบ้าสั่งมาทำไมเยอะแยะ “ใช่ ถ้าเราไม่ได้แพ้อาหารทะเล ก็เริ่มกินกันได้เลยน้อง กินกันไปยาวๆ ถือซะว่าซ้อมเกมกินวิบากกัน”