“กูรู้”
ลลิลก้มหน้าตอบเสียงเบา
“เอ้า รู้แล้วจะเข้าไปมากกว่าเดิมทำไมวะ”
แพรไหมถามเสียงสูงไม่เข้าใจความคิดเพื่อน ทั้งที่รู้ว่าจะเจ็บก็ยังจะเข้าไป
“ก็กูเสียดายอ่ะ ไม่ได้เจอคนที่ตรงไทป์บ่อยๆนะเว้ย”
ลลิลบอกเสียงอ่อย อันที่จริงตรงไม่ตรงเธอไม่รู้หรอกรู้แค่ชอบไปแล้วแถมยังมากขึ้นทุกวันด้วยให้ทำยังไงล่ะ
“ตรงไทป์มึงคนเดียวที่ไหน กูว่าเค้ามีเป็นฮาเร็มแล้วมั้งแบบนี้”
“เออ มึงอยากไปเป็นอีกคนในนั้นเหรอวะ”
จีรนันท์เสริม ไม่ว่ายังไงก็ไม่เห็นด้วยเด็ดขาดที่เพื่อนจะเข้าไปเป็นตัวเลือกของใครแบบนั้น
“ก็ตอนนี้กูยังอยากได้อยู่อ่ะ เดี๋ยวกูเบื่อกูออกมาเองโอเคมั้ย”
“แทนที่จะเบื่อกูกลัวมึงจะรักเค้าจริงๆจนออกมาไม่ได้มากกว่าลิล”
แพรไหมว่าอย่างรู้ทัน ตอนนี้ยังบอกว่าชอบจนต้องหาวิธีไปต่อ นานกว่านี้มันจะไม่ใช่แค่ชอบแล้วแน่ๆ
“จริง เชื่อพวกกูเหอะเดี๋ยวมึงก็เจอรุ่นพี่หล่อๆเพียบในมหาลัยอ่ะ ไม่เห็นต้องเสียดาย”
จีรนั
