‘มาถูกใช่มั้ย’
‘สบายมากค่ะ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงถึง’
ลลิลกดตอบข้อความที่คลื่นส่งมาถาม วันนี้เป็นวันแรกที่คลื่นยอมให้ลลิลไปเจอหลังจากตกลงกัน ผ่านมาเป็นอาทิตย์จนลลิลห่อเหี่ยวใจคลื่นถึงยอมให้ไปหาที่คอนโดได้ วันนี้เธอเลยรีบขออนุญาตแม่ออกมาเที่ยวกับเพื่อนเพื่อใช้โอกาสนี้ในการไปหาคลื่นทันที
‘โอเคครับ ถึงแล้วบอกเดี๋ยวพี่ลงไปรับ’
‘รับทราบค่า’
ลลิลตอบด้วยความร่าเริงไม่ต่างจากรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าน่ารัก เก็บมือถือแล้วรีบออกไปโบกรถหน้าหมู่บ้านเพื่อไปหาคลื่นทันที ตลอดทางลลิลเอาแต่ยิ้มไม่หุบและแชทคุยในกลุ่มเพื่อนอย่างอารมณ์ดีสุดๆจนเพื่อนแซว
ความตั้งใจอยากมาหาคลื่นนั้นแรงกล้าจนต้องพิถีพิถันไปทุกอย่างยันการแต่งหน้าแต่งตัวที่จัดเต็มแบบแม่เธอยังมองด้วยความแปลกใจ แต่ลลิลก็ใช้เหตุผลว่าเธอดีใจที่สอบผ่านเลยอยากไปฉลองกับเพื่อนแค่นั้นก็ไม่มีใครสนใจเธออีก
ลลิลลงมาเงยหน้ามองคอนโดหรูในย่านที่รู้ว่ายังไง
