หลังเลิกเรียนจากคาบบ่าย ลลิลรู้สึกไม่ค่อยสบายนักเพราะความนอนน้อยติดๆกันในช่วงนี้ แต่แทนที่จะตรงกลับบ้านความคิดถึงที่มีต่อใครบางคนทำให้ลลิลใช้โอกาสนี้ในการได้อยู่ด้วยกัน มือบางกดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจก่อนจะรอสายไม่นานนัก
‘ครับลิล’
“พี่คลื่นลิลปวดหัวอ่ะ ขอไปพักที่ห้องพี่ก่อนได้มั้ย”
ลลิลรีบบอกความต้องการออกไปพร้อมปรับเสียงให้อ่อนลงอีกนิดเรียกคะแนนสงสาร ถึงหลังๆมานี้จะได้เจอกันบ่อยขึ้นกว่าเมื่อก่อน และคลื่นยอมให้เธอถือคีย์การ์ดห้องไว้เวลาไปหาแต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปจากเดิมนัก แค่สนิทมากขึ้นและคลื่นก็ใจดีกับเธอขึ้นอีกนิดหน่อยเท่านั้น
ถึงแม้ว่าอะไรเล็กน้อยที่ว่านั่นจะทำให้ลลิลเผลอใจไปมากมายแล้วก็ตาม
‘ตอนนี้เหรอ ทำไมไม่ไปหาหมอก่อนล่ะ’
“แค่กินยานอนก็หายแล้ว ขี้เกียจกลับบ้านเดี๋ยวแม่รู้ละบ่นอีก”
ลลิลหาข้ออ้างทั้งที่ความจริงก็ไม่ได้ป่วยอะไรขนาดนั้น แถมแม่เธอก็ไม่มีทางมาบ่นอะไรแบบนี้อยู่แล้ว
