ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ลลิลมานั่งเหม่ออยู่ในห้องนอนของตัวเอง ความตั้งใจที่จะไม่ร้องไห้ให้กับเรื่องนี้เพราะเธอรู้จุดจบมาตั้งแต่แรกกลับพังทลายไปหมด กลายเป็นว่าน้ำตามันไหลลงมาไม่ขาดสายพร้อมใจที่ปวดหนึบอย่างไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้มาก่อน
ทุกคำพูดของผู้หญิงที่เธอเจอยังคงตามวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัว ไม่ต่างอะไรกับภาพถ่ายของคลื่นกับแฟนเก่าที่ชัดเจนจนไม่อาจลบไปได้ เธอไม่ได้หัวอ่อนขนาดจะเชื่อใครง่ายๆ แต่เพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าทั้งหมดมันคือเรื่องจริงที่เธอพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาตลอด
รู้ว่าคลื่นให้เธอไปหาบ่อยไม่ได้เพราะคลื่นมีคนอื่นนอกจากเธอด้วย รู้ว่าไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวเพราะเธอไม่ได้สำคัญขนาดนั้น รู้ว่าผู้หญิงที่คลื่นชอบเหม่อมองรูปเค้าในโซเชี่ยลบ่อยๆคือคนเดียวกับที่คนชื่อเอินเอารูปให้เธอดู
แค่นี้ก็ชัดเจนแล้ว ว่าต่อให้พยายามยัดเยียดตัวเองให้คลื่นขนาดไหน เธอก็เป็นได้แค่คู่นอนไม่มีวันได้เป็นค
