เสียงสะอึกสะอื้นดังอยู่ในห้องกว้างมานานหลายนาที ทำเอาแพรไหมกับจีรนันท์นั่งเงียบมองตากันปริบๆอย่างไม่กล้าจะพูดอะไรออกมา ได้แต่มองเพื่อนด้วยความเป็นห่วงและรอจนลลิลพร้อมกว่านี้
“กูเสียใจ”
ลลิลพูดออกมาแค่นั้นแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง จนเพื่อนสองคนที่มองอยู่พากันถอนหายใจออกมา แพรไหมที่พอจะเดาออกว่าลลิลเสียใจเรื่องอะไรก็บ่นออกมาทันที
“จนได้นะมึงอ่ะ ไหนบอกว่าจะไม่ร้องไห้ไง”
“ก็กูเจ็บอ่ะ ฮึก อย่าว่ากูเลย”
“เออๆ ร้องไปเหอะกูก็พูดไปงั้นแหละ เสียใจก็ร้องมันออกมาเดี๋ยวกูจะอยู่กับมึงเอง”
แพรไหมรีบปลอบใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนร้องหนักขึ้นอีกแล้ว
“โห กูไม่อยากจะเชื่อว่ามึงเป็นคนพูดอ่ะแพร”
“มึงมีปัญหาอะไรกับกูมั้ยจีน”
แพรไหมหันไปมองค้อนใส่จีรนันท์ที่หยอกเล่นไม่ดูเวล่ำเวลา
“เปล่าจ้า กูไม่ขัดแล้วๆ”
“มึงนี่นะ….”
แพรไหมบ่นใส่ก่อนจะหันไปถามลลิลอีกครั้งว่าทำไมถึงได้มาร้องไห้อยู่แบบนี้ ดีที่ตอนนี้พ่อแม่ล
