“มองใครอ่ะ คนรู้จักเหรอ”
การันต์ถามเมื่อเห็นว่าลลิลหันไปจ้องใครสักคนอยู่ พอจะมองตามก็ถูกลลิลจับแขนพาเดินต่อซะก่อน
“เปล่า แค่จำคนผิดน่ะไปกันเถอะ”
“จับแขนกันแบบนี้ ผมหวั่นไหวนะครับ”
การันต์หยอกเล่นแม้ในใจจะหวั่นไหวจริงอย่างที่พูด ตามจีบจริงจังมาตั้งนานแม้แต่คำว่าเพื่อนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าได้เป็นรึเปล่า หยอดอะไรได้การันต์ก็ไม่ปล่อยผ่านทั้งนั้น
“เลิกเล่นใหญ่สักห้านาทีเถอะขอร้อง”
“โธ่ คนจะดีใจบ้างก็ขัดเก่ง แต่ชอบมากไม่เป็นไรเดี่ยวการันต์คนนี้จะไปส่งคุณลลิลให้ปลอดภัยถึงบ้านเองครับ”
การันต์มุ่ยหน้าที่ถูกขัด แต่ก็เปลี่ยนอารมณ์ทันทีจนลลิลแทบจะกรอกตาใส่กับความขี้เล่นของเจ้าตัว
“ก็ต้องอย่างนั้นสิ แกพาเรามาเองนี่จะให้ใครไปส่งล่ะ”
“ขอเข้าไปสวัสดีพ่อแม่ด้วยจะได้หรือไม่ครับ”
“นั่นเกรงว่าจะไม่จำเป็นค่ะคุณการันต์ ส่งเสร็จก็ไสหน้าคุณกลับบ้านเนอะ”
“เนี่ย ใจร้ายแล้วยังปากร้ายอีกคนเราเนอะ”
การันต์แสร
