รถหยุดลงหน้าพิกัดที่ได้มา
ไม่มีเสียงอะไรนอกจากเครื่องยนต์ที่เพิ่งดับไป
ณิชามองอาคารตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
มันดูเหมือนสถานที่ธรรมดา แต่ความรู้สึกกลับไม่ธรรมดาเลย
เธอสัมผัสได้ตั้งแต่ยังไม่ลงจากรถ ว่าที่นี่ไม่ใช่แค่จุดหมาย
แต่มันคือจุดที่ถูกเตรียมไว้
“มันรอเราอยู่”
เธอพูดขึ้นช้า ๆ
คีรินไม่หันมามอง แต่สายตายังจับอยู่ที่ตัวอาคาร
“มันอยากให้เรามา”
คำตอบของเขาไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่กลับยิ่งยืนยันสิ่งที่เธอคิด
ถึงแบบนั้น เขาก็เปิดประตูลงจากรถทันที
ไม่มีการลังเล
ณิชาตามลงไป
ลมเย็นพัดผ่านตัวเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวไม่ใช่อากาศ
เป็นความเงียบ
เงียบจนเหมือนโลกตรงนี้หยุดไปทั้งสองเดินเข้าไปใกล้อาคารประตูด้านหน้าถูกปิดไว้ แต่ไม่ล็อก
คีรินหยุดมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะผลักเข้าไปด้านในมีแสงสลัว
ไม่มืดจนมองไม่เห็น แต่ก็ไม่สว่างพอให้สบายใจพื้นสะอาด ไม่มีฝุ่น ไม่มีร่องรอยของการถูก
