ชื่อบนหน้าจอยังสว่างค้างอยู่
เหมือนจงใจให้ทั้งสองคนจ้องมันนานที่สุด
ณิชาไม่ขยับ
สายตาเธอค้างอยู่ตรงนั้นสมองกำลังเชื่อมทุกอย่างเข้าด้วยกันเหตุการณ์ที่ผ่านมาคำพูดบางคำพฤติกรรมบางอย่างที่เธอเคยมองข้ามตอนนี้มันเริ่มมีความหมาย
“เป็นไปไม่ได้”
เธอพูดออกมาเบา ๆไม่ใช่เพราะไม่เชื่อแต่เพราะมัน “จริงเกินไป”คีรินยืนอยู่ข้าง ๆสายตาเขาเย็นลงทันทีที่เห็นชื่อเดียวกัน
เขาไม่ได้ตกใจแต่เขาโกรธโกรธในแบบที่เงียบอันตราย
“มันเล่นลึกกว่าที่คิด”
เขาพูดเสียงต่ำชัดเสียงจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง
“เริ่มเข้าใจแล้วใช่ไหม”
น้ำเสียงนั้นยังคงสบายเหมือนกำลังดูเกมสนุกณิชากำมือแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“คุณใช้คนรอบตัวฉัน”
เธอพูดตรงไม่มีการเลี่ยงเสียงหัวเราะเบา ๆ ตอบกลับ
“ฉันแค่ใช้สิ่งที่มีอยู่แล้ว”
คำตอบนั้นทำให้เธอรู้ทันทีว่าคนพวกนั้นไม่ได้ถูกบังคับทั้งหมดบางคนเลือกเอง
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”
ณิชาถามอีกครั้งน้ำ
