บ้านเงียบ
เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
ณิชานั่งอยู่ตรงข้ามคีรินแผลที่แขนเขาถูกทำแผลเรียบร้อยแล้ว
เลือดหยุดไหลแต่สถานการณ์ไม่ได้ดีขึ้นเธอรู้ว่าความเงียบแบบนี้คือช่วงก่อนพายุจะมาคีรินเอนหลังพิงโซฟาสายตาเขานิ่งเหมือนกำลังเรียบเรียงอะไรบางอย่างในหัว
ไม่ใช่แค่หนีแต่เป็นการ “คิดกลับ”
“เราหนีได้ครั้งเดียว”
ณิชาพูดทำลายความเงียบคีรินมองเธอไม่ตอบทันที
“ครั้งต่อไปมันจะไม่พลาด”
เธอพูดต่อน้ำเสียงนิ่งแต่ชัดเขาพยักหน้าเบา ๆ
“ใช่”
คำตอบสั้นแต่ยอมรับณิชาลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเปิดคอมพิวเตอร์หน้าจอสว่างขึ้นเธอเริ่มพิมพ์รวดเร็วนิ้วเคลื่อนไหวตามความคิดคีรินมองไม่ได้ห้ามเขาอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไร
“คุณรู้จักเขา”
เธอพูดสายตายังอยู่ที่หน้าจอ
“งั้นคุณก็รู้รูปแบบเขา”
คีรินขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“เขาไม่เล่นเกมสั้น”
“เขาจะกดจนอีกฝ่ายพัง”
ณิชาพยักหน้าเหมือนคาดไว้แล้ว
“งั้นเราต้องทำให้เขารีบ”
เธอ
