ไฟหน้ารถสาดเข้ามาแรงแสงขาวตัดความมืดจนแสบตา
ณิชายกมือบังเล็กน้อยหัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเสียงเครื่องยนต์ใกล้เข้ามาเร็วเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ
คีรินขยับเข้ามาข้างหน้ายืนบังเธอแม้แขนเขาจะยังมีเลือดไหลแต่ท่าทางยังมั่นคงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ถอยไปด้านหลังฉัน”
เขาพูดเสียงต่ำนิ่งณิชาไม่เถียงเธอขยับตามสายตาจับที่รถคันนั้นมันชะลอ
ก่อนจะหยุดห่างออกไปไม่กี่เมตรประตูเปิดชายคนหนึ่งก้าวลงมาเงาสูงท่าทางระวังตัวเขามองทั้งสองคนก่อนจะพูด
“ขึ้นรถ”
คีรินนิ่งไม่ขยับ
“ช้าไปเดี๋ยวพวกมันตามมา”
ชายคนนั้นพูดต่อน้ำเสียงจริงจังไม่ใช่ศัตรูณิชามองคีรินรอการตัดสินใจเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะพูด
“ไป”
ทั้งสองขึ้นรถทันทีประตูปิดรถพุ่งออกเสียงยางเสียดถนนดังแรงทิ้งโกดังไว้ด้านหลัง
ในรถเงียบมีแค่เสียงหายใจและเครื่องยนต์ณิชานั่งข้างคีรินตอนนี้เธอเห็นชัดเลือดที่แขนเขาไหลมากกว่าที่คิด
“หยุดเลือดก่อน”
เธอพูดน
