รถแล่นออกจากพื้นที่นั้นมาไกลแล้ว
แต่บรรยากาศในรถยังหนักไม่มีใครพูดมีแค่เสียงเครื่องยนต์และความคิดที่วิ่งกันไม่หยุดพี่ลินนั่งอยู่เบาะหลังเงียบเหมือนยังไม่กลับมาเต็มที่ณิชาหันไปมองเป็นระยะเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังโอเคก่อนจะหันกลับมาข้างหน้าสายตาเธอไม่ได้มองถนนแต่กำลังมอง “คำถาม”ที่ยังไม่ได้คำตอบในที่สุดเธอก็พูดขึ้น
“เขาเป็นใคร”
คำถามเดิมแต่ครั้งนี้ไม่มีทางเลี่ยงคีรินไม่ตอบทันทีมือจับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูด
“…คนที่เคยอยู่ฝั่งเดียวกับฉัน”
คำตอบนั้นทำให้เธอหันไปมองทันที
“เคย?”
เธอทวนคีรินพยักหน้าสายตายังมองถนน
“ก่อนที่ทุกอย่างจะพัง”
คำพูดสั้น ๆแต่หนักณิชาเงียบเธอรู้ดีว่าคำว่า “พัง” ของเขามันไม่ธรรมดา
“เขาเก่ง”
คีรินพูดต่อเหมือนคิดแล้วว่าจะไม่ปิดอีก
“ฉลาด… และไม่เล่นตามกติกา”
ณิชาหลุดยิ้มบาง ๆ
“ฟังดูเหมือนคุณ”
คีรินเหลือบมองเธอเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบ
“เขาแย่กว่าฉัน”
คำตอบนั
