คืนนั้นไม่มีใครหลับแม้ไฟในบ้านจะปิดลงแล้วแต่ความคิดของแต่ละคน… ยังไม่หยุดณิชานั่งอยู่บนโซฟากระดาษแผ่นเล็กยังอยู่ในมือ
“อย่าไว้ใจใคร”
คำสั้น ๆแต่เหมือนมันค้างอยู่ในหัวซ้ำไปมาไม่หายไปไหนคีรินยืนอยู่ไม่ไกลเธอเงียบ ๆตั้งแต่เธอนั่งลงจนตอนนี้
ก็ยังไม่ได้พูดอะไรสุดท้ายณิชาก็เป็นคนทำลายความเงียบ
“คุณคิดว่าใครส่งมา”
เธอถามสายตายังอยู่ที่กระดาษคีรินตอบทันที
“ไม่ใช่คนเดิม”
คำตอบสั้นแต่ชัดณิชาพยักหน้า
“งั้นก็มีอย่างน้อยสองฝ่าย”
เธอพูด
“ฝ่ายที่เล่นกับเรา… กับฝ่ายที่เตือนเรา”
คีรินหรี่ตาเล็กน้อย
“หรืออาจจะเป็นคนเดียวกัน”
คำพูดนั้นทำให้เธอหันไปมอง
“เล่นสองด้าน?”
เธอถามคีรินพยักหน้า
“คนแบบนั้นมีอยู่จริง”
ห้องเงียบลงหนักขึ้น
“แล้วคนในล่ะ”
ณิชาพูดขึ้นอีกคีรินมองเธอ
“หมายถึง?”
เธอวางกระดาษลงช้า ๆ
“ข้อมูลหลุดเร็วเกินไป”
“ตำแหน่งเราถูกจับจังหวะได้”
“และเขารู้ว่าเราจะไปไหน”
เธอไล่ทีละข้
