ทุกอย่างในวินาทีเดียวไม่มีเวลาให้ตั้งตัวณิชารู้สึกถึงแรงกระชากที่ข้อมือทันทีมือของใครบางคนจับเธอไว้แน่นแน่นจนเจ็บร่างเธอถูกดึงถอยหลังแรงเร็วเหมือนอีกฝ่ายรู้จังหวะทุกอย่างหัวใจเธอเต้นแรง
เสียงลมหายใจของตัวเองดังชัดในหู
เธอพยายามสะบัดแต่แรงอีกฝ่ายมากกว่าก่อนที่ระยะจะห่างออกไปได้ไกลเสียงกระแทกก็ดังขึ้นหนักจนพื้นสะเทือนแรงที่ดึงเธอหายไปทันทีณิชาหลุดออกรีบถอยมืออีกข้างยันโต๊ะเพื่อไม่ให้ล้มแสงไฟสำรองเริ่มติดขึ้นทีละดวงภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดขึ้นชายคนหนึ่งล้มอยู่กับพื้นร่างถูกกดลงคีรินอยู่เหนือเขากดแน่นไม่เปิดโอกาสให้ขยับ
“ใครส่งมา”
เสียงของคีรินต่ำนิ่งแต่แรงกดดันหนักจนแทบหายใจไม่ออกชายคนนั้นหันหน้าเล็กน้อยยิ้มทั้งที่ยังถูกกดอยู่
“ต้อนรับดีนะ”
เขาพูดน้ำเสียงไม่ได้กลัวแม้แต่นิดเดียวคีรินกดแรงขึ้นจนเสียงกระแทกพื้นดังอีกครั้งแต่ณิชาพูดขึ้น
“พอแล้ว”
เสียงเธอเย็นคีรินชะงักก่อนจะผ่อนแรงลงเล็กน้อยพ
