แรงอารมณ์ที่คุกรุ่นทำให้อลันขาดสติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตรงเข้ากอดรัดและพยายามจะมอบจูบอันรุนแรงเพื่อตีตราความเป็นเจ้าของ
“ชอบแบบนี้ไหม ห๊ะชอบแบบนี้สินะ”
แต่จัสมินกลับดิ้นรนสุดแรงเกิด น้ำตาพรั่งพรูออกมาพร้อมกับกำปั้นเล็กๆ ที่ระดมทุบลงบนแผงอกกว้างเพื่อหวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ
ตุ๊บๆๆ
“ปล่อยนะ! คุณอลัน ปล่อย!ฉันนะ”
เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจยิ่งสุมไฟหึงในอกให้โหมกระหน่ำ
“คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน ปล่อยนะ”
อลันเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้างก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับข่มเหงเธอด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า
“ปล่อยงั้นหรอ ปล่อยให้เธอมีความสุขกับคนอื่นละสิ หุบปากสะฉันนี้ไงคือความสุขของเธอ!”
มือหนารวบแขนทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ เขากดใบหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวระหงอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ทิ้งรอยช้ำสีกุหลาบไว้เป็นเครื่องตอกย้ำความโกรธแค้นที่มี
“อย่าร้อง! ทีกับผู้ชายคนอื่นเธอยังทำท่าระ
