8 สืบค้นข้อมูลส่วนตัวของนางร้าย

Red VVVlet Res. [ร้านอาหารบนตึกสูงใจกลางเมือง] แสงไฟจากเมืองด้านล่างสะท้อนเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ เสียงไวโอลินดังมาเป็นระยะสร้างบรรยากาศโรแมนติกให้กับลูกค้าที่มารับประทานอาหารในค่ำคืนนี้ ทุกคนดูมีความสุขดี ยกเว้นนางร้ายหน้าสวยอย่างลูกศรที่ต้องจำใจมาดินเนอร์กับชายหนุ่มที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดในค่ำคืนนี้ ทัพพ์เทพนั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาของเขากลับจับจ้องทุกอิริยาบถของเธอ หญิงสาวถอนหายใจด้วยความระอา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะกลืนอาหารลงคอได้ไหม หลังจากพนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ ทัพพ์เทพสั่งอาหารเรียบง่าย แต่ดูมีระดับ ส่วนลูกศรสั่งไวน์แดงขวดแพงที่สุดในร้าน ตั้งแต่มีปัญหาการเงิน ชีวิตของเธอไม่เคยแตะสิ่งที่เรียกว่าความหรูหราอีกเลย ภายนอกต้องสร้างภาพลักษณ์ให้ผู้ติดตามในไอจีมองว่าเธอดูสวย แกลม เท้าไม่เคยติดพื้น แต่ความเป็นจริงนั้นกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิงเพราะเธอกำลังประสบปัญหาการเงินอย่างหนัก เวลาอยู่คอนโดต้องกินมาม่าสลับกับทำอาหารทานเองเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายทุกทาง ทว่าในเมื่อคืนนี้มีคนออกค่าอาหารให้ เธอก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ เพื่อให้ครายความอึดอัดจากคนตรงหน้า ลูกศรหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนหน้าจออ่านข่าวบันเทิงไปเรื่อย ๆ แต่ยังไม่ทันได้รู้สึกสบายใจ เขาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ชวนหาเรื่องอีกแล้ว “ไหนว่ามือถือพัง?” เธอสะดุ้งเล็กน้อย โทรศัพท์เกือบหลุดมือ ลืมไปเสียสนิทว่าให้ใบหม่อนโกหกคุณท็อปเรื่องนี้ไว้ ทำให้ลูกศรรีบแก้ตัวทันที “ก็ตอนนั้นมันพังค่ะ แต่ตอนนี้ใช้ได้แล้ว” เธอตอบเสียงเรียบพยายามไม่ให้เสียงสั่น กลัวเขาจะจับพิรุธได้ แต่ระดับประธานบริหารอย่างทัพพ์เทพมีหรือที่จะหลงกลผู้หญิงอย่างลูกศร เขาไม่มีทางเชื่อเธอเด็ดขาด “ที่ทำมาทั้งหมด ต้องการอะไร?” “คุณหมายถึงเรื่องอะไร” “คุยกันตรง ๆ เถอะ” ร่างสูงเอนหลังพิงเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ ส่วนสายตายังคงจ้องเธออยู่อย่างนั้น “ที่คุณเข้าหาน้องชายผม...ก็เพราะหวังเงินใช่ไหม” คำพูดนั้นเหมือนคมมีดเฉือนผ่านใจ ลูกศรยกยิ้มที่มุมปากสูงพยายามรักษาฟอร์มทั้งที่ภายในกำลังเดือดพล่าน “ฉันจะหวังเงินจากคุณท็อปทำไมคะ ในเมื่อในบัญชีธนาคารฉันก็มีเงินเก็บตั้งเยอะแยะ ไหนจะค่าตัวจากการเล่นละคร ค่าตัวพรีเซนเตอร์ ยังไม่รวมค่าจ่างทำคลิปรีวิวสินค้า” “แน่ใจเหรอ?” เขากระตุกยิ้มอย่างรู้ทันทำให้ความมั่นใจของลูกศรลดฮวบลงทันที เขาทำเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่าเธอ วินาทีนั้น... ทัพพ์เทพหยิบซองเอกสารสีขาวออกมาวางลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าลูกศร หญิงสาวลองเปิดดูพบว่ามันคือรายงานสถานะการเงินที่มีทั้งข้อมูลบัญชีธนาคารซึ่งมีเงินเก็บไม่ถึง 500,000 บาท และยอดหนี้สินทั้งหมดถูกพิมพ์เรียงรายตรงหน้าอย่างละเอียดยิบ “คุณ...” ลูกศรทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมด “คุณให้คนตามสืบเรื่องของฉันเหรอ” “อย่าเรียกว่าสืบเลย” เขายักไหล่พลางมองท่าทางร้อนรนของเธอด้วยความสะใจ “เรียกว่าตรวจสอบความจริงจะเหมาะกว่า” “คุณไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนี้ ไม่รู้หรือไงว่ามันคือการละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของฉัน!” “ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะพี่ชายที่ต้องคอยเช็กประวัติผู้หญิงที่เข้าหาน้องชาย อีกอย่างถ้าเรื่องพวกนี้ถูกสื่อเอาไปเล่น คุณคิดว่าภาพลักษณ์ติดแกลมปลอม ๆ ที่ไปเช่าสตูดิโอมาถ่ายสร้างภาพ คุณจะเหลืออะไรในชีวิตบ้าง” “คุณทัพพ์เทพ!” “ทำไม!” “ฉันเกลียดคุณ” “ผมก็เกลียดคุณ...” “...” “จำใส่หัวคุณให้ดี เลิกยุ่งกับน้องชายผมซะ ไม่งั้นผมไม่รับประกันว่าเอกสารพวกนี้จะไม่หลุดไปถึงมือสื่อ” ภาพความพังพินาศในวงการบังเทิงแวบเข้ามา ทุกอย่างที่เธอสร้างมาคงจะพังในพริบตาเดียว แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเชิดหน้าด้วยศักดิ์ศรีสุดท้ายที่มี “คุณมันขี้ขลาด ใช้เรื่องส่วนตัวมาขู่ผู้หญิง ไม่อายบ้างเหรอคะ” “ก็ดีกว่าปล่อยให้ผู้หญิงอย่างคุณมาปอกลอกคนในครอบครัวผม แล้วเอาไปเสวยสุขสร้างภาพลักษณ์ติดแกลมให้คนนั้นคนนี้อิจฉาเล่น” อันที่จริงการที่เธอลงรูปในลักษณะเช่นนั้น ไม่ได้อยากให้ใครอิจฉาสักหน่อย มันเป็นการตลาดที่สามารถดึงดูดให้ลูกค้ามาจ้างงาน และนำเงินไปหมุนธุรกิจเสื้อผ้าก็เท่านั้น ส่วนเรื่องของความสัมพันธ์ มันก็แฟร์ไม่ใช่หรอที่คุณท็อปจะคบหากับเธอเพราะความสุขทางใจ ส่วนเธอคบกับเขาเพราะความสุขจากสิ่งของที่ได้รับ หากพูดออกไปทัพพ์เทพก็คงหาเหตุผลมาด่าว่าเธออีก ไหน ๆ คืนนี้เธอก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วก็ขอเอาคืนที่ทัพพ์เทพแอบไปสืบค้นข้อมูลส่วนตัวสักหน่อยเถอะ