อารัณย์กลับมาที่บ้าน เพื่อเอาของใช้ส่วนตัวกลับไปเฝ้าพริ้มพราว ตอนนี้แม่บ้าน คนงานในบ้านที่เขาให้ไปพักร้อนเพื่อแก้แค้นพริ้มพราวในตอนแรกได้กลับมาทำงานตามปกติแล้ว แม่ของเขาทราบข่าวจึงรีบมาหาเขาที่บ้าน มาอยู่ช่วยดูแลแซนดี้ด้วย
“แม่” อารัณย์เดินหมดแรงไปหาแม่ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก อุไรเงยหน้ามองลูกชาย เขาทิ้งกายลงนอนบนตักแม่แล้วร้องไห้ออกมา
“รัณย์...”
“ผมน่าจะเชื่อแม่ตั้งแต่ตอนแรก” เขาบอก อุไรเอามือลูบหัวลูกชาย หล่อนปลอบใจเขา
“แม่เตือนแล้ว ความแค้นมันมีแต่ทำลายทักอย่างให้พังย่อยยับ ทำลายคนที่เรารัก ทำลายตัวเอง”
“ผมผิดเอง ผิดเองทุกเรื่อง ที่จริงแล้วผมรักพราวมาก ไม่เคยไม่รักเธอเลย”
“เรื่องมันผ่านไปแล้ว เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว หลังจากนี้ลูกควรจะต้องหาจังหวะบอกความจริง
กับพราว เรื่องลูกของแซนดี้”
“ครับ ตอนนี้แซนดี้เป็นยังไงบ้าง”
“นอนพักอยู่ในห้อง แม่ให้คนช่วยดูแลแล้ว ไม่ต้องเป็นห่ว
