อารัณย์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย เขาฝันว่าเธอกำลังจะทิ้งเขาไป พอตื่นขึ้นมาเขาไม่เห็นเธอนอนอยู่บนเตียง แต่กลับเห็นเธอกำลังปีนระเบียงห้อง เขารีบตรงเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่จะทุกอย่างจะสายเกินไป
เขาโอบกอดตัวเธอไว้แน่น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขากอดเธอแน่นจนเธอหายใจแทบไม่ออก ขณะที่พริ้มพราวเพิ่งรู้สึกตัว เธอใจสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของเขา
“พราว จะทำอะไร จะทำอะไรพราว!” เขาถามเสียงสั่น ซุกหน้ากับเส้นผมแนบแน่น
“ทำไมถึงทำแบบนี้ จะทิ้งพี่ไปหรือไง” อารัณย์ถาม เขาเอามือหนาประคองใบหน้าเล็กที่มีแต่แววตาความสิ้นหวัง อารัณย์จูบหน้าผากมน แล้วกอดเธออีก พริ้มพราวร้องไห้
“อย่าทำแบบนี้ ได้โปรด... อย่าทำแบบนี้ ชีวิตของพราวมีค่ามากเกินกว่าที่จะมาทิ้งไว้แบบนี้ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษพราว ขอโทษเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็นความผิดของพี่เองคนเดียว” เขาพร่ำบอกหญิงสาว พริ้มพราวไม่พูดอะไร เธอก้มหน้าน
