วันนี้ที่ตึกขาวไม่ค่อยมีผู้ป่วยเข้ามาใช้บริการ ทำให้มีเวลาว่างได้เดินออกมาสูดอากาศหายใจด้านนอกบ้าง บัวตองจึงอาศัยจังหวะนี้หยิบขนมที่ซื้อมาในตอนเช้าขึ้นมายังตึกผู้ป่วยใน
เธอสอบถามพยาบาลที่อยู่ด้านหน้า ก่อนจะเดินเข้ามายังห้องรักษารวม ภายในตึกนี้มีผู้ป่วยนอนพักอยู่เรียงราย หนึ่งห้องจะมีห้าเตียงที่ติดกัน ขาเรียวยาวก้าวไปยังเตียงที่อยู่ท้ายสุด ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างสดใส
“เป็นไงบ้าง”
“พี่บัวตอง”
แก้วตายิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจที่พี่พยาบาลคนสวยมาเยี่ยมเธอจริง ๆ แถมยังมีขนมติดมือมาให้อย่างที่เคยให้สัญญา
“แหม ที่อย่างนี้ลุกเร็วเชียวนะ”
คุณยายเอ่ยแซว เมื่อเห็นว่าหลานสาวลุกพรวดขึ้นจากเตียงทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเอาแต่นอนซึม
“จริง ๆ ว่าจะมาหาหลายวันแล้ว แต่งานพี่ยุ่ง ๆ น่ะ ขอโทษนะที่เพิ่งมา”
บัวตองยื่นขนมส่งให้กับอีกฝ่ายพลางทิ้งก้นลงนั่งบนเตียงเดียวกับเธอ สายตาก็กวาดมองรูปร่างที่แปรเปลี่ยน
