บทที่ 5เดินหน้าจีบน้อง 1

บทที่ 5 เดินหน้าจีบน้อง ต่อจากตอนที่แล้ว ทีมงานทุกคนต่างแสดงท่าทีตื่นเต้น เมื่อตากล้องส่งสัญญาณบอกว่าการถ่ายงานครั้งนี้เสร็จสิ้นแล้ว รอยยิ้มหวานประดับบนดวงหน้าละมุน แอรินยกมือไหว้ขอบคุณทีมงานทุกคนที่อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อย เพราะแอรินทุ่มเทกับงานที่ตัวเองรัก ช่วงนี้เธอจึงดูมีความสุขเป็นพิเศษ ดวงไฟสว่างจ้าวินาทีถัดมาก็ถูกปิดสนิท ตินเดินเข้ามาใกล้กับลำตัวบางก่อนจะยกนิ้วโป้งชื่นชมเธอ ส่วนคนตัวเล็กเมื่อเห็นอย่างนั้นก็อดคลี่ยิ้มจนตาหยีไม่ได้ “เก่งสุดๆ เลยครับ เหนื่อยไหม” “ไม่เลยค่ะคุณติน มีงานแบบนี้อีกเรียกใช้แอรินคนนี้ได้เลยค่ะ” “แล้วนี่ไปไหนต่อไหม” ตินเอ่ยถาม “ไม่หรอก กลับห้องไปพักดีกว่า” “ไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวเราไปส่งที่คอนโด” “ไม่ต้องหรอก พอดีว่าเรามีรถกลับแล้ว” “โอเคงั้นก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” “โอเคค่ะ” ว่าจบประโยคแอรินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เวลาผ่านไปหลายนาทีแอรินก้าวเท้าออกจากห้องแต่งตัว พร้อมกับชุดเดรสสีชมพูตัวเดิมที่เธอสวมใส่ตอนเช้า ดวงตากลมโตคู่สวยช้อนมองนาฬิกาติดผนัง ผ่านมาหลายชั่วโมงขนาดนี้เลยเหรอ ป่านนี้คนรอจะอยู่ที่เดิมไหม แอรินได้แต่คิดอยู่ในหัวและรีบเก็บของใส่กระเป๋า “คุณแอรินครับ ไปไหนต่อไหม” น้ำเสียงทุ้มของก้องถามขึ้น ส่วนชายคนนั้นเขยิบกายหยาบเข้ามาแนบชิด “อ๋อ พอดีจะกลับห้องค่ะ” “สนใจไปเดินห้างต่อกับผมไหมครับ” ก้องหว่านล้อมคนตัวเล็กเบื้องหน้า ด้วยสายตาคมที่จ้องเธอราวกับหลงใหล “เอ่อ จะดีเหรอคะ งานคุณก้องเยอะจะตาย แบบนี้คงไปถ่ายงานต่อใช่ไหมคะ” ริมฝีปากกระจับขยับตอบ “ดีสิครับ วันนี้ผมไม่มีงานต่อแล้ว” “คงจะไม่ได้หรอกค่ะ พอดีว่าฉันต้องกลับแล้ว” “ไปต่อกับผม คุณแอรินจะสบายในวงการนี้นะครับ แถมงานก็จะเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวด้วย” ไม่ว่าเปล่าก้องเอื้อมฝ่ามือลูบแผ่นหลังของเธอ นั่นยิ่งทำให้แอรินรีบดีดตัวออกจากเขา แววตาสีน้ำตาลเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเพ่งมองเขาอย่างไม่พอใจเอามากๆ “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ” แอรินตอบเสียงสั่นๆ ในตอนนั้นเองเธอมีสติไม่มากรีบกดโทรหาคนปลายสายทันที “ผมก็รู้ว่าคุณน่ะอยากเป็นนางแบบที่มีคนรู้จัก ผมช่วยคุณได้นะครับ ช่วยให้สบายไปทั้งชาติเลยก็ได้” เขากระซิบบอกข้างใบหู เวลานี้ก้องโน้มลำตัวเข้าหาเธอ จนแอรินกลั้นลมหายใจเอาไว้ไม่กล้าที่จะหันไปสบตากับเขาเลยด้วยซ้ำ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันนี้ฉันมีนัดต่อแล้วจริงๆ” “รู้ไหมครับ ผมไม่ชอบคนเล่นตัวมากที่สุด” “ทำเหี้ยไรวะ เอาตัวมึงออกไปจากผู้หญิงของกู” หนุ่มวัยสิบเก้าปีออกแรงผลักก้อง จนส่งผลให้เขาถอยหลังไปก้าวสองก้าว แววตาดุดันเพ่งมองผู้ชายที่เขาไม่รู้จักด้วยความไม่พอใจอย่างมาก รังสีแห่งความหึงหวงเดือดดาลแผ่ออกมาจากกายหยาบ ทำเอาก้องรู้สึกเกรงกลัวและไม่กล้าสบตากับพระศุกร์ “เอ่อ คือว่า..” ก้องตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “พระศุกร์” “มึงคิดว่าแอรินเขาภูมิใจเหรอ ที่ตัวเองดังได้เพราะมีเบื้องหลังอย่างมึง มึงคิดว่ากว่าเขาจะมาถึงจุดนี้เขาไม่พยายามเหรอวะ” มือแกร่งกระชากคอเสื้อของก้อง แต่มันกลับทำให้ก้องตัวสั่นแถมยังขาสั่นไปหมด นัยน์ตาสีดำอำมหิตจ้องอีกคนจนแถมจะหายใจไม่ทั่วท้อง ทว่าเวลาต่อมาแอรินหยุดการกระทำของพระศุกร์ให้ใจเย็นลง ด้วยการจับท่อนแขนข้างซ้ายของเขา “ใจเย็นนะพระศุกร์ เรากลับกันเถอะ” “แอริน ถ้าเธอต้องรับงานถ่ายแบบกับมันอีก ยกเลิกไปเลยนะเพราะว่าฉันเลี้ยงเธอได้สบายไปทั้งชาติ” “โอเคค่ะ มันจะไม่มีครั้งถัดไปนะ แต่ว่าถ้าพี่ไม่มีงานพระศุกร์ต้องเลี้ยงพี่นะ” “ทำไมล่ะครับ ทำไมคุณถึงไม่รับงานผมอีก” “เพราะว่าคุณดูถูกฉันเกินไปค่ะ ฉันไม่มีวันเอาเต้าไต่เพื่อเลื่อนขั้นเด็ดขาด” “จำเอาด้วย อย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก” เมื่อกล่าวจบมือหนาของพระศุกร์ดันหน้าอกออกจากตัวเอง หลังจากนั้นจึงดึงข้อมือแอรินเข้าหาตัวเอง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของถัดมาแอรินยกมือขึ้นปัดเส้นผมทัดหูตัวเองด้วยความเขินอาย จับมือเดินออกจากตึกแบบนี้เป็นใครก็เขินทั้งนั้น