เช้าวันเสาร์ที่แสนสดใสของเมืองขอนแก่น แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียม ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหอพักของฟาเดีย
ห้องชุดสุดหรูที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้าสไตล์โมเดิร์นลักชูรี่ คุมโทนสีเทา ดำ บ่งบอกรสนิยมของเจ้าของห้องอย่างม่านเมฆได้เป็นอย่างดี ทว่าในเวลานี้ ความเงียบสงบและมาดขรึมของห้องกำลังถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่และเสียงกุกกักที่ดังมาจากโซนซักล้าง
“มันต้องกดปุ่มไหนวะเนี่ย”
ม่านเมฆในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ยืนเกาหัวแกรก ๆ อยู่หน้าเครื่องซักผ้าฝาหน้าสุดไฮเทคที่มีปุ่มเยอะยิ่งกว่าแผงควบคุมในห้องนักบิน เขาเพ่งมองฉลากภาษาอังกฤษบนถุงน้ำยาปรับผ้านุ่มสลับกับช่องใส่ผงซักฟอกด้วยความสับสน
หลังจากที่แผลถลอกตามร่างกายเริ่มตกสะเก็ดและเข่าเริ่มงอได้สะดวกขึ้น เขาจำใจต้องระเห็จตัวเองกลับมานอนที่ห้องของตัวเอง เพราะหมดข้ออ้างที่จะไปสิงสถิตและอ้อนอยู่ท
