ณ จังหวัดสกลนคร
แสงแดดบ่ายแก่ ๆ ของภาคอีสานสาดส่องลงมายังทุ่งนาสีเขียวขจีที่รายล้อมบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง บรรยากาศภายนอกดูเงียบสงบมีเพียงเสียงนกกาบินกลับรัง แต่ทว่าภายในห้องนั่งเล่นนั้นกลับคุกรุ่นไปด้วยรังสีความหงุดหงิดของผู้เป็นประมุขของบ้าน
“ไอ้สเตฟาน! มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ลุกขึ้นมานวดขาให้กูเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนห้าว ๆ ของ ฟลอยด์ หรือ ป๊าฟลอยด์ อดีตบอดี้การ์ดที่ปัจจุบันกลายเป็นเสี่ยเจ้าของร้านวัสดุก่อสร้างผู้เกรงใจเมียดังลั่นบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงเลสีแดงสด นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรม สายตาจ้องเขม็งไปที่เจ้าหมาพันทางสีดำเมี่ยมที่นอนหลับพุงกระเพื่อมอยู่ข้างโซฟา
โฮ่ง!
เจ้าสเตฟานผงกหัวขึ้นมาเห่ารับทีหนึ่งอย่างขอไปที ก่อนจะทิ้งหัวลงนอนต่อ ทำหูทวนลมใส่เจ้านายอย่างไม่ไยดี
“หนอย ไอ้หมาเนรคุณ! ทีกับแม่ปุ้ยนะมึงกระดิกหางดิก ๆ ทีกับกูสั่งให้ทำอะไรก็ไม่ทำ เดี๋ยวเ
