เสียงออดหน้าห้องที่ดังแทรกความเงียบสงบในบ่ายวันอาทิตย์ ทำเอาม่านเมฆที่กำลังนอนเหยียดกายอ่านข่าวเศรษฐกิจบนไอแพดขมวดคิ้วมุ่น ก่อนเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลบนผนัง
บ่ายสอง เวลานี้ปกติจะมีแค่ ‘คนพิเศษ’ คนเดียวที่มีคีย์การ์ดและมักจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมเสียงเจื้อยแจ้วสดใส มากกว่าจะมากดออดเรียกแบบนี้
ชายหนุ่มวางไอแพดลง ก่อนจะเดินกะเผลกนิด ๆ ไปที่ประตู อาการเจ็บเข่าของเขาดีขึ้นมากแล้ว เหลือแค่ตึงเล็กน้อยเวลาขยับตัวเร็ว ๆ
ทันทีที่บานประตูเปิดออก เขาก็พบกับพนักงานนิติบุคคลในชุดยูนิฟอร์มสีกรมท่า ยืนยิ้มแป้นพร้อมกล่องพัสดุขนาดกลางในมือ
“คุณม่านเมฆครับ มีพัสดุส่งด่วนจากกรุงเทพฯ ครับ เห็นกำกับว่าระวังแตก ผมเลยรีบเอาขึ้นมาให้ครับ”
“ขอบคุณครับ”
ม่านเมฆรับกล่องนั้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันเบาหวิว เขาพลิกดูหน้ากล่องแล้วพบว่ามาจากสายการบินที่เขาขอลดบทบาทของตัวเองลง
ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งที่โซฟาหนังตัวโปรด ซึ
