บทที่ 16

ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 16 "นอนที่นี่ได้ใช่ไหม" "ฉันควรถามคุณหมอมากกว่าไหมคะว่ากล้าให้ฉันนอนร่วมห้องด้วยไหม" "อืม น่าคิดนะ" "หึหึ" จันทร์เจ้าขาถึงกับหลุดขำ เธอไม่กลัวเขาอยู่แล้วมีแต่เขานั่นแหละจะกลัวเธอ "เธอนอนโซฟาแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะให้คนหาผ้าห่มเข้ามาให้" "เดี๋ยวก่อนค่ะ" "ทำไม" "ถ้าให้คนเอาผ้าห่มเข้ามาพ่อคุณก็รู้สิคะว่าเราไม่ได้นอนเตียงเดียวกัน" "แต่เธอไม่มีผ้าให้ห่มนะ" "ก็ไม่ต้องเปิดแอร์หนาวสิคะ" "อืม" ว่าแล้วหมอพังคีก็ไปหยิบเอาผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ ส่วนจันทร์เจ้าขาก็เดินไปนั่งลงโซฟาตัวยาวของห้องนี้ ยังดีนะที่มีโซฟาให้นอนถ้าไม่มีสงสัยเธอต้องนอนพื้นแน่เลย หลายวันแล้วยังไม่ได้โทรหาญาดาเลย ป่านนี้เป็นยังไงบ้าง ป้ายังตามราวีอยู่อีกไหม ..ขณะที่รอให้คุณหมออาบน้ำเสร็จจันทร์เจ้าขาก็เลยเอาโทรศัพท์มาโทรหาเพื่อนของเธอดู >>{"เป็นยังไงบ้าง"} {"ช่วงนี้ป้าแกให้คนมาดูลาดเลาแถวนี้"}