“ไอ้เตวิชนี่หน้าตามันกวนตีนนะครับพี่พีท”
พชรพูดขึ้นทันทีที่กลับถึงบ้านแล้วหนุ่ม ๆ แยกตัวมาดื่มกันในห้องที่มีเอาไว้สำหรับสังสรรค์โดยเฉพาะ
“พ่อมันเลี้ยงมาแบบผิด ๆ ทำเรื่องชั่วอะไรไว้ก็กลบรอยให้จนมิด” พิรัชย์ออกความเห็นแล้วยกเหล้าขึ้นดื่ม
“มันคงฆ่าคนที่ขัดแข้งขัดขามันมาหลายคนแล้วสินะ”
“ครับอาแพท แต่คดีพวกนั้นไม่คืบหน้าหรอก หาหลักฐานไม่เจอ ไม่รู้ใครฆ่า พ่อมันเส้นใหญ่ แต่คนวงในก็รู้กันทั้งนั้นว่ามันเป็นคนทำ” พิธานพูดพลางชงเหล้าให้กับทุกคนอีกแก้ว
“แล้วถ้ามันจะหายไปบ้างล่ะ พ่อมันจะว่ายังไง”
คนเป็นอายกแก้วเหล้าขึ้นหมุน ดวงตาคมกริบวาบขึ้น
“ใจเย็นไอ้แพท เรื่องนี้จะวู่วามไม่ได้ ถึงพี่จะอยากให้มันตาย ๆ ไปซะ แต่ถ้าเราพลาด มันจะเป็นเรื่องใหญ่” พิรัชย์ปราม
“งั้นก็คงมีทางเดียวแล้วล่ะพี่พีท มันทำเรื่องชั่ว ๆ อะไรไว้ เราจะสาวไส้มันออกมาให้หมด เอาให้มันเข้าไปนอนตีลังกากินข้าวแดงในคุกสักสิบยี่สิบปีเ
