บทที่ 4 อย่ามายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัว

คฤหาสน์ตระกูลเจริญเกียรติ โอ่อ่าและโอ่โถงสมฐานะมหาเศรษฐีอันดับต้นของประเทศ ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนขนาดมหึมาของทอฝันกลับเปลี่ยนไปจากเดิมจนผิดหูผิดตา จากที่เคยเต็มไปด้วยตุ๊กตาราคาแพงและข้าวของสีหวานแหววที่เจ้าของร่างเดิมโปรดปราน ตอนนี้มันถูกจัดวางใหม่ด้วยโต๊ะทำงานไม้ลามิเนตสีขาวสะอาดตา อุปกรณ์เขียนแบบมาตรฐานสากล และกองเอกสารเกี่ยวกับอัญมณีศาสตร์ที่วางเรียงรายอย่างมีระเบียบ กอหญ้ารวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นมวยอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียน ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่กับแบบร่างที่เพิ่งลงลายเส้นเสร็จสิ้นไปครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นว่าทักษะการออกแบบในจิตวิญญาณของตนเองยังคงไม่เปลี่ยนไปตามร่างกายใหม่ แอด... เสียงประตูห้องนอนที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้ปลายปากกาในมือเรียวชะงักลง ผู้เป็นเจ้าของห้องผ่อนหายใจออกมาแผ่วเบา ดวงตาฉายแววเบื่อหน่ายก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่วางอำนาจเสียจนน่ายกรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมให้ ดีเซลยืนเด่นอยู่กลางห้อง ร่างสูงกำยำสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แผงอกกว้างที่สะท้อนถึงความแข็งแกร่งและอำนาจดิบเถื่อนทำให้ห้องที่กว้างขวางดูแคบลงไปถนัดตา นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขาจ้องมองภรรยาสาวด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “ทอฝัน นี่คุณยังคิดจะเล่นสนุกอยู่อีกนานแค่ไหน?” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดันนั้นก้องไปทั่วห้อง ดีเซลสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ พลางปรายมองกองเอกสารและแบบร่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน “การมาหลบอยู่ที่บ้านพ่อแม่คุณแล้วแสร้งทำเป็นทำงานขยันขันแข็งแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกประทับใจขึ้นมาหรอกนะ” กอหญ้าวางปากกาลงอย่างใจเย็น ประสานมือวางบนโต๊ะแล้วเงยหน้าสบตากับคนหาเรื่องตรง ๆ ความรู้สึกของเธอสงบนิ่งและว่างเปล่าเสียจนชายหนุ่มรู้สึกหนึบที่อกเสียอย่างนั้น “คุณดีเซล คุณเดินเข้าห้องนอนคนอื่นโดยไม่เคาะประตูเนี่ย เป็นมารยาทพื้นฐานที่เจ้าของกาสิโนระดับประเทศลืมเอาติดตัวมาด้วยเหรอคะ?” “ทอฝัน!” ดีเซลเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกภรรยาตอกกลับนิ่ม ๆ “ผมคือสามีของคุณ และนี่ก็เป็นห้องนอนของคุณที่ผมมีสิทธิ์จะเข้าออกเมื่อไหร่ก็ได้” “สามีที่ในใบทะเบียนสมรสระบุไว้ แต่ในทางปฏิบัติไม่ใช่น่ะเหรอคะ?” กอหญ้าลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูง 175 เซนติเมตร บวกกับท่าทางที่สง่างามทำให้เธอไม่ได้ดูเสียเปรียบเมื่อยืนเผชิญหน้ากับยักษ์ปักหลั่นอย่างเขา “ปกติเราก็นอนแยกห้องกันอยู่แล้ว คุณเองก็เป็นคนย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าให้ฉันเข้าไปยุ่งกับพื้นที่ส่วนตัวของคุณ จำได้ไหมคะ?” หญิงสาวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม ดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย “ในเมื่อคุณขอพื้นที่ส่วนตัว ฉันก็ยินดีมอบให้ ซึ่งในตอนนี้ฉันขอพื้นที่ส่วนตัวของฉันคืนบ้าง ทำไมจะไม่ได้คะ” “คุณหมายความว่ายังไง?” ดีเซลถามกลับ น้ำเสียงดูจะสั่นด้วยความสับสนที่เริ่มก่อตัว “หมายความว่ากฎเหล็กของฉันนับจากวินาทีนี้คือ ‘ห้ามคุณเข้ามายุ่งในพื้นที่ของฉัน’ ไม่ว่าจะเป็นห้องนอนนี้ หรือที่บริษัทที่คุณพ่อเพิ่งมอบตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ให้ฉันจัดการ” กอหญ้าพูดพร้อมระบายรอยยิ้มเย็นที่ดูมาดมั่นแต่กลับกรีดลึกเข้าไปในใจคนฟัง “เราจะเป็นสามีภรรยากันแค่ในนามและต่อหน้าสังคมเท่านั้น ส่วนเรื่องส่วนตัวต่างคนต่างอยู่ค่ะ” ดีเซลหัวเราะออกมาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขมและเต็มไปด้วยแรงโทสะ “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ทอฝัน? คุณที่เอาแต่วิ่งไล่ตามผม กรีดร้องจะเป็นจะตายถ้าผมไม่มองหน้า วันนี้กลับมาตั้งกฎเหล็กกับผมเนี่ยนะ? คุณคิดว่าผมจะเชื่อว่าคุณเลิกสนใจผมได้จริง ๆ งั้นเหรอ?” ชายหนุ่มขยับเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางแล้วดึงร่างของเธอเข้ามาชิดกับแผงอกแกร่ง กลิ่นกายชายที่ผสมกับน้ำหอมไม้จันทน์ราคาแพงลอยมาปะทะจมูก กอหญ้ารู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านออกมา “อย่ามาทำเป็นเก่งเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมด้วยวิธีนี้เลย” ดีเซลโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกเกือบจะชนกัน นัยน์ตาของเขาจ้องเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุถึงหัวใจ “เพราะมันจะทำให้ผมยิ่ง ‘รำคาญ’ คุณมากขึ้นกว่าเดิม” กอหญ้าไม่ได้หลบสายตา เพียงแต่ปรายตามองมือที่จับแขนของตนอยู่ด้วยความสมเพช ก่อนจะเงยหน้าสบตาคนตัวสูงอีกครั้งด้วยแววตาที่สงบนิ่งจนน่ากลัว “ถ้าคุณรำคาญก็กรุณาปล่อยมือสิคะ แล้วก็เดินออกไปจากห้องนี้ซะ อย่าทำตัวเป็นสามีขี้หวงในเมื่อคุณไม่ได้รักฉัน” “ผมไม่ได้หวง!” ดีเซลคำรามเสียงต่ำ แต่เขากลับไม่ได้ปล่อยมือ นัยน์ตาของเขาวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็นิยามไม่ได้ มันคือความหงุดหงิดที่เห็นเธอทำท่าทางเหมือนไม่แคร์กัน “ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปหาคุณเบลล่าเถอะค่ะ ป่านนี้เธอคงรอรับประทานอาหารเย็นกับคุณอยู่” กอหญ้าเอ่ยเสียงเรียบพลางแกะมือเขาออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “ส่วนฉันมีงานต้องทำ งานนี้ต้องใช้สมองมากกว่าการใช้ อารมณ์ วิ่งตามผู้ชายเหมือนเมื่อก่อน” คำว่า ‘สมอง’ ที่เธอเน้นย้ำเหมือนเป็นการตอกหน้าดีเซลอย่างแรง ชายหนุ่มจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูสวยสะพรั่งและฉลาดล้ำเกินกว่าทอฝันคนเดิมไปไกลแสนไกล รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาในตอนนี้ไม่มีแววของความรักหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่างเหินและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี “ทอฝัน คุณเปลี่ยนไปมากจนผมนึกว่าคุณไม่ใช่คนเดิม” ดีเซลเอ่ยในที่สุด น้ำเสียงเบาลงแต่แฝงไปด้วยความสงสัยที่เริ่มรุนแรงขึ้น “คนเราต้องรู้จักรักตัวเองนะคะคุณดีเซล โดยเฉพาะหลังจากที่เกือบจะลงไปนอนในโลงศพมาแล้ว” กอหญ้าหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะทำงานโดยไม่สนใจเขาอีก “เชิญค่ะ... ประตูอยู่ทางนั้น หวังว่าคราวหน้าถ้าจะเข้ามา คุณจะให้เลขาโทรมานัดฉันล่วงหน้านะคะ เพราะตารางงานของฉันแน่นมาก... ค่ะ” ดีเซลยืนนิ่งอยู่กลางห้อง จ้องมองแผ่นหลังบางที่นั่งลงทำงานต่ออย่างไม่ยี่หระ ความเงียบเชียบในห้องนี้กลับดังสนั่นอยู่ในหัวของเขา ความเฉยชาของเธอสั่นคลอนหัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผานี้อย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้มาก่อน “ได้... ในเมื่อคุณอยากได้พื้นที่ส่วนตัวนัก ผมก็จะให้!” ดีเซลคำรามออกมาด้วยความขัดใจ “แต่อย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน ถ้าผมจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก!” “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” คำตอบสั้น ๆ ที่ปราศจากเยื่อใยทำให้ดีเซลต้องขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หมุนตัวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว แสดงถึงโทสะที่ยังไม่มอดดับ กอหญ้าเหลือบสายตามองตามหลังเขาไปเพียงครู่เดียว นัยน์ตาของเธอฉายประกายแห่งผู้ชนะชั่ววูบก่อนจะกลับมาจดจ่อที่งานออกแบบตรงหน้า “ขู่ไปเถอะคุณดีเซล ยิ่งคุณพยายามแสดงอำนาจมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าคุณนั่นแหละที่เริ่มทนไม่ได้กับการที่ฉันหายไปจากวงจรชีวิตของคุณ” กระตุกรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ตาคู่สวยเป็นประกายระยับท่ามกลางแสงไฟจากโคมไฟทำงาน เกมนี้เธอยังไม่ได้เริ่มรุกด้วยซ้ำ แค่ตั้งรับด้วยความเฉยชาก็ทำให้ ‘ราชากาสิโน’ อย่างเขาเสียศูนย์ได้ขนาดนี้ กอหญ้าเริ่มร่างแบบชิ้นถัดไปอย่างรวดเร็ว มือเรียวตวัดลายเส้นที่ซับซ้อนและงดงามราวกับอัญมณีมีชีวิต วันพรุ่งนี้ที่บริษัทคือสนามรบที่แท้จริงที่เธอต้องไปเผชิญ ไม่ใช่แค่เรื่องผู้ชาย แต่คือการพิสูจน์ให้คนทั้งโลกเห็นว่า ทอฝันคือดีไซเนอร์อันดับหนึ่งที่จะพลิกโฉมวงการอัญมณีไทย ขณะเดียวกัน ดีเซลเดินลงมาถึงรถหรูหน้าคฤหาสน์กลับไม่ได้ขับรถออกไปทันที ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย นัยน์ตาคมจ้องมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องนอนที่เปิดไฟสว่างโรจน์ ภาพดวงตาเย็นชาและรอยยิ้มหยันของทอฝันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ความรู้สึกอยากจะเอาชนะและความอยากรู้ที่เริ่มครอบงำจิตใจทำให้เขากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “คุณคิดว่าจะหนีพ้นน้ำมือผมงั้นเหรอทอฝัน กฎเหล็กของคุณนั่นแหละ ที่ผมจะข้ามมันไปให้ดู” ดีเซลเหยียบคันเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องยนต์ที่แผดคำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณ การแข่งขันระหว่าง ‘ราชาผู้เอาแต่ใจ’ กับ ‘ราชินีดีไซเนอร์ผู้เกิดใหม่’ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!