"หยุดนะคุณ!" คนตัวเล็กที่ถูกทับอยู่ใช้แรงทั้งหมดดันร่างเขาให้ออกไป
"จะหวงอะไรกับผัว"
"ฉันไม่ได้โรคจิตเหมือนคุณ นี่มันห้องทำงานและเวลานี้ก็เป็นเวลาทำงาน"
"เราเป็นเจ้าของกิจการจะไปซีเรียสทำไม"
เขาพูดมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน และเธอก็คิดว่ามันเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว
"ที่รักคะ" แหวะ..พูดออกไปแล้วก็อยากจะอ้วก
"หือ?" เมื่อครู่ยังเหวี่ยงยังวีนใส่อยู่เลยชักจะไม่ดีแล้วสิ
มือเรียวที่ผลักดันเขาออกเมื่อครู่ค่อยๆ วางแนบลงกับเนคไทก่อนจะขยับมันให้เข้าที่เล็กน้อย "คุณยังสนใจหุ้นฉันอยู่ไหมคะ"
ว่าแล้วต้องมีอะไรสักอย่างแน่ถึงกับลงทุนเรียกที่รักเลยเหรอ
"ถ้าคุณยังสนใจ ฉันก็จะขายให้ค่ะ"
"ทำไมผมต้องซื้อหุ้นของเมียตัวเองด้วย คุณเคยได้ยินสุภาษิตเรือล่มในหนองไหม"
"คุณคิดจะฮุบหุ้นฉันหรือไง" เสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อคู่เปลี่ยนไปในพริบตา
"มันก็น่าคิดนะ"
"อย่าบอกนะที่แต่งงานกับฉันเพราะต้องการหุ้นของฉันฟรีๆ
