เฌอลินรีบลงจากรถขาเล็กเดินจ้ำเร่งความเร็วให้พ้นออกจากรัศมีของซันเซบบ์ กระทั่งเข้ามาในเขตของมหาวิทยาลัย เธอหยุดยืนครู่หนึ่งเสียงถอนหายใจโล่งอกดังแว่วออกมาแผ่วเบาแล้วก้าวเดินต่อ
ทว่าจู่ ๆ เท้าเล็กที่กำลังก้าวตรงไปยังตึกคณะต้องหยุด กึก! เมื่อเพิ่งนึกขึ้นมาได้ยางรัดผมถูกดึงออกจากศีรษะอย่างรวดเร็วก่อนจะสวมกลับลงบนข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ
เมื่อสำรวจตัวเองเรียบร้อย ร่างเล็กจึงเดินตรงไปหากระต่ายที่มาถึงก่อนแล้ว ทั้งสองคนเดินไปเรียนพร้อมกัน เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงจะใส่ยางรัดผมไว้บนข้อมือเพื่อนสนิทของเธอจึงไม่เอะใจ
ระหว่างเรียนเฌอลินก้มหน้าก้มตาอย่างตั้งใจ วันนี้เธอจัดการความรู้สึกของตัวเองได้ดีถึงจะมีบ้างที่เผลอคิดฟุ้งซ่านแต่ก็สามารถดึงให้ตัวเองกลับมามีสมาธิจดจ่อกับสิ่งที่อาจารย์สอนได้
แม้จะภาวนาขอให้เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับคนที่บอกว่าจะมารับหลังเลิกเรียน แต่พอเงยหน้าขึ
