ตอนที่ล่ามเฌอ – 9/1 เธอช่างน่าสงสารชื่อ

ซันเซบบ์มองกระดาษสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าเป็นเวลานานกว่าสิบนาที เอกสารแผ่นนั้นกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาและเธอต่อจากนี้ ที่ผ่านมาเขาคิดหาวิธีมากมายเพื่อให้ได้ครอบครองสิ่งที่ต้องการ และสุดท้ายก็ตัดสินใจได้สักทีว่านี่คือวิธีเดียวที่เธอจะดิ้นไม่หลุด ผู้หญิงตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งไม่เหลือใคร เธอช่างน่าสงสารและไร้ทางเลือก สายตาคมกริบตวัดมองไปยังร่างเล็กที่พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งจนสำเร็จแต่ก็ยังเซไปมาเล็กน้อยเปลือกตาปรือลงแทบจะปิดเข้าหากัน “เฌอ… อึก… จากลับ” เสียงของเธอยานคางจากการดื่มแอลกอฮอล์ ที่เกินลิมิตตัวเอง “เมาขนาดนี้จะกลับยังไง” “จา อึก กลับ” เธอยืนยันคำเดิม แถมยังพยายามจะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน แต่ซันเซบบ์ที่เฝ้ารอเวลาเหมาะสมอย่างนี้มานาน ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสหลุดไปง่าย ๆ เขาแทบกดความคลั่งในอกไม่ไหว เมื่อมองเห็นเธอ ในสภาพนี้ “พี่มีเอกสารให้เฌอเซ็น” ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปหาคนที่ไม่มีสติ เอกสารที่เตรียมมาถูกวางลงตรงหน้าของเธอ ก่อนมุมปากหยักจะหยัดยิ้ม หลังจากนี้แม้จะถูกชี้หน้าว่าเป็นพวกฉวยโอกาส เขาก็ไม่สนใจขอเพียงให้ได้สิ่งที่ต้องการ “เซ็นสิครับ คนสวย” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกเค้นคำสั่งค่อย ๆ โน้มตัวลงมาหาร่างเล็กที่กำลังก้มมองกระดาษสีขาวตรงหน้าราวกับงุนงง ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากจูบเบา ๆ บนเส้นผมนุ่มพลางเลื่อนลงมาเอ่ยกระซิบใกล้หู “แค่เฌอเซ็น… เราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต” “ไม่ อื้อ~ ไม่เอา เฌอจา~ กลับ” ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้อนตามองคนตัวสูงอย่างไร้เดียงสาปนความมึนเมา ขณะที่เขายังโน้มตัวอยู่ใกล้ ๆ ทำให้ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเพียงแค่ ลมหายใจคั่นกลาง ปลายนิ้วหยาบยกขึ้นมาสัมผัสบนริมฝีปากนุ่ม ลากไล้เชื่องช้าแล้วกดลงแรง ๆ จนเสียงประท้วงเบาหวิวเล็ดลอดจากลำคอของร่างเล็ก ซันเซบบ์ไม่ได้สนใจแต่กลับยกโทรศัพท์ขึ้นมาแทน เขาแตะไปที่โหมดกล้องแล้วกดบันทึกวิดีโอ “ดูด” เสียงทุ้มออกคำสั่งสั้น ๆ ก่อนจะยิ้มพอใจ เมื่อเห็นว่าเธอทำตามอย่างว่าง่าย ตอนนี้ดวงตาคู่สวยกำลังหยาดเยิ้มชวนให้จินตนาการไปถึงตอนที่เธอยอมสยบอยู่ใต้ร่าง ปลายนิ้วควานสำรวจในความนุ่มชื้น จนเสียงอื้ออึงของเธอครางประท้วงออกมาอีกครั้ง แววตาคู่คมฉายความต้องการเป้ากางเกงดันแน่นบอกชัด ถึงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในร่างกาย แต่สุดท้าย เขาไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น เพียงถอดถอนนิ้วออกจากริมฝีปากระเรื่ออย่างน่าเสียดาย ก่อนจะยกปลายนิ้วที่ยังชุ่มฉ่ำจ่อริมฝีปากตัวเองค่อย ๆ ดูดเลียลิ้มรสหวานที่ยังติดอยู่ขณะสายตามองเธอตลอดเวลา “พี่จะให้กลับถ้ายอมเซ็น” “ห้ายกลับจริง ๆ นะ” ตอนนี้ เฌอลินเหมือนสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง มือเล็กยื่นไปหยิบด้ามปากกาที่เขาส่งให้อย่างว่าง่ายและเชื่อฟัง “เซ็นสิ” ร่างเล็กไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังใช้ปลายปากกาเซ็นอยู่ตอนนี้คืออะไร เนื้อความในกระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไรบ้าง เธอไม่ได้อ่านมันเลยแม้แต่บรรทัดเดียว และต่อให้อยากจะอ่านก็ไม่สามารถทำได้ เธอรู้แค่ว่าตอนนี้อยากกลับแล้ว ความเจ้าเล่ห์ไม่ได้จบเพียงเท่านั้น ซันเซบบ์ยังจับนิ้วเล็กแตะบนหมึกสีน้ำเงิน ก่อนจะเอาไปกดลงบนกระดาษอย่างบังคับ นัยน์ตาเผยความพึงพอใจ เมื่อเห็นลายนิ้วมือของเธอประทับเป็นลายลักษณ์อักษรบนหน้าสัญญา กระดาษแผ่นนั้นถูกหยิบขึ้นมาเก็บเอาไว้ในซองสีน้ำตาลอย่างดี พลางปรายสายตามองร่างเล็กที่ยังงอแงจะกลับห้องของตัวเองให้ได้ ความคิดตอนนี้ มีแต่ความมั่นใจ อีกไม่นาน เขาจะได้สิ่งที่ต้องการ ช่วงสายของวันใหม่ เรียวแขนเล็กเหยียดออกมาจากผืนผ้าห่มพลางบิดตัวเบา ๆ ก่อนเปลือกตาสีอ่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นรับแสง อาการมึนหัวแล่นเข้ามาจนเธอต้องยกมือขึ้นคลึงขมับเบา ๆ ภาพแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือฉากที่ดื่มแลกเงิน แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดลง เมื่อนึกแบบนั้นขึ้นมาได้ดวงตากลมก็รีบกวาดสำรวจมองไปรอบ ๆ ตัวทันที ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกที่เห็นว่าอยู่ภายในห้องของตัวเอง เธอจำอะไรไม่ได้ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองกลับมาที่ห้องได้ยังไง คงไม่ใช่เขาใช่ไหม ไม่สามารถคิดเป็นอื่นได้เลย เพราะซันเซบบ์รู้ว่าเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ มือเรียวเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อหน้าจอปลดล็อกดวงตาก็เบิกโตด้วยความตกใจสุดขีดมือไม้ถึงกับสั่นเทาเมื่อเห็นว่ามียอดเงินถูกโอนเข้าบัญชีจำนวนสิบล้านบาท นิ้วเล็กรีบแตะเข้าไปในชื่อแชตของคนที่ยื่นข้อเสนอให้ แล้วพิมพ์ข้อความถามเพราะเงินมากมายขนาดนี้คงไม่มีคนบ้าที่ไหนกล้าโอนมาให้นอกจากซันเซบบ์ แชต: ซันเซบบ์ เฌอลิน: ทำไมโอนมาเยอะขนาดนี้คะ Read ข้อความถูกเปิดอ่านทันทีเหมือนคนทางนั้นกำลังรอให้เธอถาม และไม่นานก็ตอบกลับ ซันเซบบ์: รางวัลเด็กดี เฌอลิน: ขอเลขบัญชีด้วยค่ะ เฌอจะโอนคืน เธอไม่อยากติดค้างกลัวว่าเขาจะใช้เป็นข้ออ้างมาผูกมัด เฌอลินระแวงทุกอย่างที่เกี่ยวกับซันเซบบ์ แต่ข้อความที่เพิ่งส่งออกไปกลับไม่ถูกเปิดอ่านสักที แม้จะรอจนแล้วจนเล่า ผ่านไปกว่าสิบนาทีก็ไร้การตอบกลับ เหมือนว่าเขาไม่อยากได้เงินคืน ในที่สุดโทรศัพท์ในมือก็ถูกกดปิดหน้าจอและวางลง กับโต๊ะพร้อมเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ขาเล็กหย่อนลงจากเตียง ก่อนจะเดินตรงไปเปิดผ้าม่าน พร้อมกับประตูบานเลื่อนเพื่อให้อากาศถ่ายเท ทว่าทันทีที่ประตูระเบียงเปิดออก กลิ่นฉุน ของบุหรี่ก็ฟุ้งปะทะเข้ากับจมูก มันมักจะเป็นอย่างนี้เสมอจนร่างเล็กต้องปิดระเบียงเอาไว้อย่างเดิมแล้วเปิดเพียงแค่ม่านให้แสงเข้ามาภายในห้องแทน เธอไม่เคยเห็นคนที่อยู่ ห้องข้าง ๆ เลยแต่พอจะเดาได้ว่าเขาเป็นผู้ชาย