ล่ามเฌอ – 9/2 เธอช่างน่าสงสารชื่อ

วันนี้ไม่มีเรียนเฌอลินไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนคิดหนักอยู่บนเตียง ว่าจะเอายังไงต่อดีกับเงินจำนวนมากมายนั้น เธอต้องการแค่ส่วนที่ดื่มไป ห้าแก้วตามข้อตกลง แต่นี่มันมากเกินไปและไม่อยากรับเอาไว้ อีกทั้งยังหวาดระแวง ยิ่งคิดเท่าไรก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมซันเซบบ์ถึงโอนเงินสิบล้านบาทเข้ามาในบัญชี รางวัลเด็กดีที่เขาพิมพ์มาก่อนหน้านี้หมายความว่ายังไงกัน ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถามนับไม่ถ้วนที่หาคำตอบไม่ได้ ติ้ง ~ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบและความคิดสับสน เฌอลินเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขณะนอนคว่ำอยู่บนเตียง พลางใช้ข้อศอกยันตัวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยก้มมองหน้าจอที่เพิ่งสว่างเป็นข้อความจากพี่สาวคนสนิท แชต: เพียร์ซ เพียร์ซ: น้องเฌอ วันเสาร์นี้ว่างไหมคะ พี่มีงานมาให้ เฌอลิน: งานอะไรคะพี่เพียร์ซ เพียร์ซ: ที่สนามเหมือนเดิมเลย เฌอสนใจไหม พี่จะบอกอิ้งไว้ เฌอลิน: ได้ค่ะ เฌอลินยิ้มให้กับโทรศัพท์แต่แล้วรอยยิ้มก็เลือนหาย เมื่อมีข้อความจากคนที่เงียบไปเกือบทั้งวันเด้งเข้ามาบนหน้าจอ คิ้วบางขมวดชนกันหลังได้อ่านประโยคที่เขาพิมพ์ส่งมา แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: บอกพี่ได้ไหม อะไรที่ทำให้เฌอมีความสุข ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง ทั้งที่รู้ดีว่าอยู่เพียงลำพังแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา ก่อนจะก้มลงสนใจข้อความที่ถูกส่งมาจากซันเซบบ์อีกครั้ง ซันเซบบ์: เฌอกับพี่มีเรื่องต้องคุยกันนะ ซันเซบบ์: เรื่องสำคัญของเรา เฌอลิน: คืออะไรคะเฌอไม่เข้าใจ เป็นอีกครั้งที่ซันเซบบ์หาย โดยไม่ทิ้งคำอธิบายอะไรเอาไว้เลย เฌอลินอ่านประโยคนั้นซ้ำมากกว่าห้ารอบ ว่าเธอและเขามีอะไรต้องคุยกัน เรื่องสำคัญอะไรที่นึกได้ตอนนี้ก็มีเพียงเรื่องเดียว เฌอลิน: ถ้าเรื่องสำคัญที่ว่าเป็นเรื่องเงิน เฌอลิน: ขอเลขบัญชีด้วยนะคะ เฌอจะโอนคืนทั้งหมด Read ซันเซบบ์: เฌอต้องจ่ายคืนให้พี่มากกว่านั้น หัวใจดวงน้อยสั่นวูบ เผลองับริมฝีปากเบา ๆ กับประโยคที่เพิ่งได้อ่าน จ่ายคืนมากกว่านั้นที่เขาบอกมาแปลว่าอะไรกัน หากจะเอาจากเธอมากกว่าสิบล้านนี่มันคงบ้าไปแล้วไม่ยุติธรรมเลย ซันเซบบ์: อย่ากัดปากตัวเอง สิ่งที่ซันเซบบ์บอกในช่องแชต ทำให้เกิดคำถามตามมาทันที เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกัดปากตัวเองอยู่หรือทั้งหมดนั่นเป็นแค่การคาดเดาแต่จะเป็นไปได้หรือไงที่เขาเดาถูกถึงสองครั้งติดกันอย่างนี้ ความหวาดหวั่นค่อย ๆ ผุดขึ้นมากลางอกอีกครั้ง ซันเซบบ์: มีอย่างหนึ่ง ที่พี่อยากบอกให้จำเอาไว้ ซันเซบบ์: ถ้าพี่กลายเป็นคนเลวมันไม่ใช่เพราะพี่อยากเป็นแต่เพราะเฌอเอาแต่ปฏิเสธความรู้สึกของพี่ ยังไม่ทันได้หายสงสัยจากเรื่องก่อนหน้า คิ้วบางก็ต้องขมวดชนกัน สายตาไล่อ่านข้อความในช่องแชตอย่างไม่เข้าใจความหมาย ทั้งที่ความรู้สึกของคนเรามันบังคับกันไม่ได้ ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจสักที เธอรู้สึกเหนื่อย เหนื่อยกับการต้องวนเวียนอยู่ในเรื่องราวเดิมซ้ำ ๆ ที่ไม่มีวันจบสิ้น มันเหมือนว่าเขาก็แค่อยากเอาชนะ อยากครอบครอง นั่นไม่ใช่ความรัก แต่ซันเซบบ์กลับเรียกมันว่าความรัก อีกด้านของห้องเช่าราคาถูก ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เก่า ๆ ภาพจากกล้องวงจรที่แอบติดตั้งไว้แสดงให้เห็นทุกท่าทางของเธอ เขานั่งเฝ้ามองอย่างนั้นมานานกว่าสองชั่วโมง โดยไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด ตรงกันข้ามยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าอยากจะเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ดวงตาคมละจากหน้าจอ แล้วตวัดไปมองกระดาษสีขาวที่มีลายเซ็นและลายนิ้วมือประทับอยู่ เสียงทุ้มแค่นหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจในกับดักครั้งนี้ของตัวเอง แผ่นหลังกว้างเอนไปพิงกับพนักเก้าอี้ เปลือกตาสีเข้มปิดลง ในหัวเริ่มจินตนาการถึงกลีบปากนุ่มที่เขาใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ ลากสัมผัสกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอยังติดตรงปลายจมูก มันทำให้อารมณ์บางอย่างปะทุขึ้นมา ซันเซบบ์ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะก้มมองเป้ากางเกงของตัวเองที่เริ่มตึงแน่น เพียงแค่จินตนาการถึงเธอ ในหัวของเขากำลังคิดว่าจะเริ่มเมื่อไรดี ตอนนี้เธออยู่ในกำมือแล้ว เขาควรใจเย็น ๆ หรือรีบร้อนเอาเธอมาไว้ข้างกายให้สมกับที่รอคอยมาเนิ่นนาน ครืด~ สายตาคู่คมเหลือบมองมือถืออย่างเย็นชา ชื่อของเพื่อนสนิทโชว์อยู่บนหน้าจอแต่เขาไม่คิดจะยื่นมือไปหยิบมารับสาย ก่อนจะเบนสายตากลับมาจับจ้องจอที่เผยให้เห็นว่าตอนนี้เฌอลินกำลังทำอะไรอยู่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายใครสักคน ก่อนจะยกขึ้นแนบหูเสียงหวานดังผ่านลำโพงให้เขาได้ยินทุกประโยคที่เธอกำลังพูดคุยกับคนในสาย ‘พี่นทีถามต่ายด้วยเหรอ’ ‘อือ ขอบคุณนะที่ไม่บอก’ ‘เขาควรได้เจอกับคนที่เหมาะสม มันถูกแล้ว’ มุมปากหยักยกยิ้มชอบใจกับคำพูดเจียมตัวที่แว่วผ่านลำโพงออกมา แน่นอนเธอไม่เหมาะสมกับใครทั้งนั้น เฌอลินต้องเป็นของซันเซบบ์ เขารู้สึกดีที่เธอออกมาจากบ้านหลังนั้น ออกมาจากผู้ชายที่อยากจะกำจัดมันทิ้งทุกวัน เหตุผลก็เพราะชายคนนั้นได้ในสิ่งที่เขาต้องการ นั่นคือ หัวใจของเธอ ความคิดมาพร้อมอารมณ์ที่เดือดพล่าน มือหนากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูด หากตอนนี้เขาอยู่ห้องตัวเอง คงได้พังอะไรบางอย่างไปแล้วเพื่อระบายความคุกรุ่นในอก แต่ในห้องเช่าราคาถูก และว่างเปล่านี่ ไม่มีอะไรให้ทำลายเลยสักชิ้น มันเป็นแค่ห้องโง่ ๆ ความเจ้าเล่ห์เผยขึ้นในดวงตาก่อนมือหนาจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ในหัวเต็มไปด้วยแผนการที่อยากจะหลอกล่อ แชต: เฌอลิน ซันเซบบ์: อยากคืนเงินใช่ไหม Read เสียงหัวเราะหลุดออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นข้อความเปิดอ่านทันที ก่อนจะได้ยินว่าเธอรีบขอวางสายจากเพื่อน ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ รอให้เธอตอบกลับมาอย่างใจเย็น เฌอลิน: ใช่ค่ะ ซันเซบบ์: กล้ามาหาพี่ที่ห้องหรือเปล่า? ภาพที่หน้าจอคอมปรากฏให้เห็นว่าหลังอ่านประโยคคำถามของเขา เธอก็ถอนหายใจออกมาทำหน้าราวกับเบื่อหน่าย “หึ!” เสียงสบถต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก ก่อนเขาจะก้มมองข้อความที่ร่างเล็กเพิ่งตอบกลับมา เฌอลิน: ทำไมต้องไป พี่เซบบ์แค่ส่งเลขบัญชีมาในแชต ซันเซบบ์: มาให้พี่เจอหน้า มันจะตายให้ได้เลยหรือไง เฌอลิน: เราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดต้องไปที่ห้องนะคะ ซันเซบบ์: อีกไม่นาน ซันเซบบ์: เฌอกับพี่จะสนิทกันจนไม่มีช่องว่างให้หายใจเลยด้วยซ้ำ เฌอลิน: ทำไมพี่เซบบ์ต้องทำให้เฌอกลัวตลอดเลย ซันเซบบ์: แล้วพี่ต้องทำยังไง เฌอถึงจะรัก จอคอมฉายภาพร่างเล็กที่วางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาเหลียวมองข้อความจากเขาอีก ภาพนั้นมันชวนให้น่าขำสิ้นดีจนอารมณ์ที่เดือดดาลอยู่แล้วแทบจะระเบิดออกมา