ล่ามเฌอ – 10/1 นี่มันเรื่องบ้าอะไร

เวลาผ่านมาจนถึงวันเสาร์ เฌอลินเดินทางไปสนามแข่งที่รับงานเอาไว้ด้วยรถแกรปคาร์ ค่ารถจากห้องกว่าจะไปถึงค่อนข้างแพงพอสมควรแต่จะให้นั่งรถประจำทางก็ไม่ได้ เพราะเข้าไม่ถึงสนาม เงินสิบล้านในบัญชีเฌอลินไม่ได้แตะต้องเลยเก็บเอาไว้นานเกือบอาทิตย์ โดยที่ซันเซบบ์เงียบหายไม่เข้ามาวุ่นวายกับเธอเหมือนเคย แทนที่จะรู้สึกสบายใจที่เขาเว้นระยะห่างแต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้น เธอกังวลมากขึ้นโดยเฉพาะเรื่องเงินที่ยังค้างอยู่ในบัญชี หลายครั้งที่ส่งข้อความไปถามแต่เขาไม่เปิดอ่านเลย ทุกอย่างดูผิดปกติไปหมด บางทีการมา ๆ หาย ๆ อย่างน้อยก็ยังแสดงออกว่าเขายังอยู่ยังจับตามอง แต่ครั้งนี้ความเงียบของซันเซบบ์มันน่ากลัวจนเธอเริ่มคิดมาก “เฮ้อ!!” เสียงถอนหายใจหลุดออกมาเฮือกใหญ่ใบหน้าหวานส่ายไปมาช้า ๆ ขับไล่เรื่องราวที่ทำให้คิดมากมาตลอดหลายวันออกไป ช่วงนี้เธอเรียนหนักงานที่มหาวิทยาลัยก็ถาโถมไม่หยุด ยังต้องแบ่งเวลามารับงานเสริมเพราะต่อให้พยายามหางานด้วยตัวเองแค่ไหนก็ไม่มีใครรับเลยสักที่ทุกอย่างเหมือนรุมเร้าเข้ามาพร้อมกัน เมื่อมาถึงสนามเฌอลินก็ถูกพาไปยังห้องแต่งตัว วันนี้ชุดที่ใส่ค่อนข้างวาบหวิวกว่าครั้งก่อนแต่เธอไม่ได้รู้สึกเขินอายเพราะเคยแต่งตัวแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง “เฌอแต่งตัวไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา” อิ้งบอกเพราะต้องรีบออกไปเช็กที่หน้างาน “ค่ะ” ผ่านไปเกือบสิบนาทีหลังแต่งตัวเสร็จแล้วเฌอลินหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เธอตั้งใจจะตอบแชตของเพื่อนคาดเดาได้ว่ากระต่ายต้องส่งข้อความมาถามไถ่อย่างแน่นอนเพราะรายนั้นติดธุระต้องไปต่างจังหวัดกับพี่ชายทำให้มาด้วยไม่ได้ แชต: กระต่าย กระต่าย: เสียดายจัง ไม่ได้ไปสองรอบเลยอยากเห็นสนามแข่ง เฌอลิน: เอาไว้ครั้งหน้า ต่ายมาทำด้วยกันสิงานสบายนะ กระต่าย: พี่เต้ตีแน่ ๆ รายนั้นดุอย่างกับอะไร ร่างเล็กหัวเราะเบา ๆ ไม่ผิดจากที่กระต่ายว่า เท่าที่เธอรู้จักกับเพื่อนคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลาย เต้เป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวมาก ๆ ผู้ชายเข้ามาจีบไม่ได้เลย ติ้ง~ แชตหนึ่งเด้งซ้อนบนหน้าจอ พอเห็นชื่อเฌอลินถึงกับชะงักรอยยิ้มพลันเลือนหาย ใจกระตุกวาบเพราะมันคือข้อความจากคนที่หายไปเกือบอาทิตย์ แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: -ส่งภาพ- เฌอลิน: คืออะไรคะส่งมาให้เฌอทำไม เธอตั้งคำถามกลับไปทั้งที่ยังไม่ทันได้แตะดูภาพนั้นเลยด้วยซ้ำ คิดว่าเขาอาจจะส่งผิดเพราะมันเป็นกระดาษสีขาวคล้ายเอกสารสำคัญ เฌอลินจึงไม่เปิดอ่านตามมารยาท ซันเซบบ์: ถ้ามองภาพดี ๆ เฌอจะไม่ถามพี่แบบนี้นะ ทว่าข้อความที่อีกฝ่ายตอบกลับมายืนยันว่าเขาไม่ได้ส่งผิด นิ้วเรียวแตะเข้าไปในภาพนั้นด้วยความอยากรู้ว่ามันเกี่ยวอะไรกับเธอ เขาหายไปพักหนึ่งแล้วกลับมาพร้อมส่งกระดาษแผ่นนั้นให้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทำให้แปลกใจจนต้องรีบอ่าน หลังได้อ่านเอกสารในช่องแชตและเริ่มเข้าใจเนื้อหา จังหวะการเต้นของหัวใจก็ถี่เร็วขึ้นฉับพลัน ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวไล่จากใบหน้าค่อย ๆ ลามไปทั้งตัว มือที่ถือโทรศัพท์อยู่เย็นเฉียบ สายตาหยุดนิ่งตรงลายนิ้วมือที่ถูกประทับใกล้ ๆ ลายเซ็น ซึ่งเฌอลินจำได้แม่นว่านั่นคือลายมือของตัวเอง ไม่มีทางผิดแน่ มันคือลายเซ็นของเธอจริง ๆ แต่สิ่งที่จำไม่ได้เลยคือเธอเซ็นมันเมื่อไร เอกสารแผ่นนั้นเต็มไปด้วยรายละเอียดของสัญญาที่เธอไม่เคยรู้เรื่อง ไม่เคยเห็น ทุกตัวอักษรที่ได้อ่านกำลังบีบรัดหัวใจดวงน้อยช้า ๆ เพราะมันคือหลักฐานการกู้ยืมเงินหลักสิบล้าน เธอเริ่มทบทวนปะติดปะต่อเรื่องราว พยายามนึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไล่เรียงทุกเหตุการณ์จนในที่สุดความทรงจำก็หวนกลับไปนึกถึงคืนนั้น คืนเดียวกับที่เงินสิบล้านถูกโอนเข้าบัญชี นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นั่นคือเสียงที่ดังก้องในหัว นิ้วสั่นเทาค้างเติ่งบนหน้าจอมือถือ แต่ก็ยังพยายามประคองสติพิมพ์คำถามส่งกลับไปหาอีกคน เฌอลิน: เฌอไม่เคยเซ็นพี่เซบบ์ไปเอามาจากไหน ซันเซบบ์: จะไม่เคยได้ยังไงในเมื่อเฌอจับปากกาเซ็นด้วยตัวเอง เฌอลิน: ไม่เล่นแบบนี้ได้ไหมคะ เธอพยายามพิมพ์ตอบกลับอย่างใจเย็น ด้วยประโยคขอร้องทั้งที่ร่างกายสั่นไหวจากความหวาดหวั่นภายในใจ แต่เลือกจะคุยกับเขาดี ๆ ซันเซบบ์: พี่ไม่ได้เล่น ถึงอย่างนั้นข้อความของซันเซบบ์ที่ตอบกลับมามันทำให้ร่างเล็กรู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับสิ่งที่นำมาบีบคั้นเธอเลย เฌอลิน: ก็แค่กระดาษแผ่นเดียวอีกอย่างเฌอไม่รู้เรื่อง ซันเซบบ์: ครับก็แค่กระดาษแผ่นเดียว ซันเซบบ์: แต่รู้ไหม กระดาษแผ่นนี้มันทำให้เฌอหมดอนาคตได้เลยนะ ราวกับถูกดึงกระชากลงจากที่สูงอย่างแรง หัวใจหยุดเต้นทันที หลังอ่านประโยคนั้นไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกับเอกสารฉบับนี้แต่มันคงไม่ใช่ เรื่องเล็ก ๆ แน่นอนหากจงใจให้เธอหมดอนาคตตามคำข่มขู่ เฌอลินกำลังพยายามค้นหาคำตอบว่าซันเซบบ์ต้องการอะไร ทั้งที่มันมีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้ดีว่าทั้งหมดที่เขาทำตอนนี้หวังอะไรเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เฌอลิน: ทำไมถึงทำกับเฌอแบบนี้ เฌอไปทำอะไรให้พี่เซบบ์เหรอคะ ซันเซบบ์: พี่รอเฌอมากี่ปีจำได้ไหม เฌอลิน: เฌอไม่เคยขอให้พี่เซบบ์รอ ซันเซบบ์: ทั้งที่พี่จำมาถึงทุกวันนี้แล้วทำไมเฌอถึงลืม ร่างเล็กนิ่งไปหลังอ่านคำถามมีแต่ความไม่เข้าใจเต็มอยู่ในหัวราวกับกำลังคุยกันคนละเรื่องเพราะเธอไม่รู้เลยว่าซันเซบบ์กำลังพูดถึงอะไรอยู่ เฌอลิน: พูดเรื่องอะไรคะ เฌอไม่เข้าใจ ซันเซบบ์: เอกสารนั่น เซ็นยินยอมแล้ว ทำยังไงดีล่ะ? เฌอลิน: อยากให้เฌอเกลียดใช่ไหมถึงทำกันแบบนี้ Read ไม่มีข้อความตอบกลับจากเจ้าของช่องแชตแม้แต่ประโยคเดียว ไม่อธิบายอะไรที่ทำให้สงสัย แม้เฌอลินอยากจะร้องไห้กับสิ่งที่เพิ่งรับรู้แต่เธอก็พยายามเข้มแข็งเพราะใกล้ถึงเวลาเริ่มงานแล้วจะร้องไห้ไม่ได้ เธอยังคงปลอบใจตัวเอง คิดเข้าข้างตัวเองว่าบางทีอาจคุยกับเขาได้ บางทีเขาก็แค่แกล้งให้กลัวเหมือนที่ผ่านมา ทั้งที่รู้เต็มอกว่าครั้งนี้ต่างจากทุกครั้งแต่เพราะความจริงมันโหดร้ายเกินรับไหวจึงต้องสร้างคำโกหกขึ้นมาปลอบตัวเอง