เขาอ่านคำปรามที่เธอส่งไป จากนั้นก็เงียบพักใหญ่จนเฌอลินเริ่มหวาดหวั่นกระต่ายที่นั่งข้าง ๆ ได้เห็นข้อความก็ใจไม่ดีเช่นเดียวกัน
ซันเซบบ์: ทำไมถึงเอาแต่ห้ามนัก?
หัวใจดวงน้อยเกือบหยุดเต้นไปแล้วจริง ๆ หากเขาเงียบนานกว่านี้อีกแค่นิดเดียวเธอคงคิดมากเตลิดไปไกล ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนานจนเกิดความสงสัย นิ้วเรียวรูดแป้นพิมพ์ตอบกลับทันที
เฌอลิน: ทำไมถึงอยากมาขนาดนั้นล่ะคะ
ซันเซบบ์: คิดถึงเมีย
“อู้ว~ เมียเลยนะ” กระต่ายที่อ่านแชตอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหลุดอุทานออกมา ก่อนจะหันมองเพื่อนของตัวเองที่ดูเหมือนจะชะงักเล็กน้อยกับคำนั้น
จากที่คิดจะหาเรื่องเบี่ยงเบนตอนนี้เฌอลินเริ่มคิดใหม่ว่าเธอควรทำให้เขาใจเย็นลงไม่ใช่ร้อนกว่าเดิม หากเกิดบ้าบิ่นจองไฟล์ทบินหรือคว้ากุญแจรถบึ่งมาที่นี่จะยุ่ง
เฌอลิน: เดี๋ยวเฌอก็กลับแล้วอดทนหน่อยได้ไหมคะ
ซันเซบบ์: เฌอก็รู้ว่าพี่มันเป็นพวกความอดทนต่ำ
เฌอลิน: โอเคค่ะ ถ้าอยากให้เฌออยู่
