เฌอลินไม่กล้า ไม่กล้าแม้แต่จะพูดความจริงเพราะถูกสายตาของซันเซบบ์จับจ้องตลอดเวลา สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือแอบฝากความหวังเล็ก ๆ ว่าซานจะตะหงิดใจขึ้นมาบ้าง
แต่แล้วอีกความคิดหนึ่งก็แทรกเข้ามาในความหวังนั้น หากพูดออกไป ผลลัพธ์ที่ตามมานอกจากตัวเองจะเจ็บตัวแล้ว ซานจะสามารถช่วยอะไรได้จริงหรือเปล่า
ร่างสูงค่อย ๆ หันมาสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนสั่นเทาราวกับกำลังโกรธเกลียดตัวเองที่ไร้ความกล้า เขาโน้มลงประทับจูบแผ่วเบาบนขมับลากปลายจมูกแนบพวงแก้ม แล้วค่อย ๆ เลื่อนไปชิดใบหูเล็ก
“ทำดีมากครับ เป็นเด็กน่ารักแบบนี้เดี๋ยวพี่ให้รางวัล”
ไม่อยากได้
ไม่อยากได้อะไรจากเขาทั้งนั้น
มีแค่เสียงที่ตะโกนอยู่ข้างในใจ แต่ไร้การขยับปากเอ่ยมันออกมา จู่ ๆ เฌอลินก็รู้สึกอ่อนแรงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนถึงตอนนี้เธอยังก่นด่าตัวเองในใจไม่หยุด
“อย่าคิดจะแชตไปคุยกับมันล่ะ” ริมฝีปากร้อนงับเข้าบนใบหู “เพราะไม่ว่าเฌอจะคุยก
